1. Ucho zewnętrzne:
* pinna: Widoczna, zewnętrzna część ucha, w kształcie lejka, łapie fale dźwiękowe i kieruje je w kierunku kanału słuchowego. Jego unikalny kształt i zdolność do niezależnego obracania pozwalają kotom skupić się na określonych dźwiękach.
* Kanał EAR: Ta wąska rurka prowadzi od pinny do błony bębenkowej, wzmacniając fale dźwiękowe podczas ich podróży.
2. Ucho środkowe:
* bęben bęben: Cienka membrana, która wibruje w odpowiedzi na fale dźwiękowe.
* Ossicles: Trzy małe kości (Malleus, Incus i Stapes) połączone z błony bębenkowej. Przenoszą wibracje z błony bębenkowej do ucha wewnętrznego.
* Eustachian Tube: Mała rurka łącząca ucho środkowe do tylnej części gardła, odpowiedzialna za wyrównanie ciśnienia między uchem środkowym a środowiskiem zewnętrznym.
3. Ucho wewnętrzne:
* Cochlea: Struktura wypełnionej płynem w kształcie ślimaka, która przekształca wibracje dźwiękowe w sygnały elektryczne. Zawiera małe komórki włosów wrażliwe na różne częstotliwości dźwięku.
* Układ przedsionkowy: Odpowiedzialny za równowagę i orientację przestrzenną. Wykorzystuje komory wypełnione płynem i komórki włosów do wykrywania zmian w pozycji i ruchu głowy.
Jak dźwięk podróżuje przez ucho:
1. Fale dźwiękowe wchodzą do ucha zewnętrznego i są kierowane przez pinnę do kanału słuchowego.
2. Fale dźwiękowe wibrują błonę bębenkową.
3. Wibracje są przenoszone przez kostki do ucha wewnętrznego.
4. Wibracje powodują poruszanie się płynu w ślimaku, stymulując komórki włosów.
5. Komórki włosów przekształcają te wibracje w sygnały elektryczne.
6. Sygnały te przemieszczają się przez nerw słuchowy do mózgu, gdzie są interpretowane jako dźwięk.
Unikalne cechy CAT:
* duże pinnae: Koty mają duże, mobilne pinnae, które pozwalają im zebrać szerszy zakres dźwięków i niezależnie obracać uszy, aby wskazać źródło dźwięku.
* Słuch o wysokiej częstotliwości: Koty słyszą dźwięki na częstotliwościach znacznie wyższych niż ludzie, co pomaga im wykryć ruchy małej ofiary.
* Lokalizacja dźwięku: Koty mają wyspecjalizowany szlak słuchowy w mózgu, który pomaga im określić kierunek i odległość dźwięków z wyjątkową dokładnością.
Ogólnie ucho kota jest imponującym przykładem naturalnej adaptacji, zaprojektowanej do lepszej lokalizacji słuchu i dźwięku, niezbędnego do przetrwania na wolności.