Socjalizacja kota dziczego – od koloni do domu
Kolonie dzicze rodzą mioty rocznie. Udomowienie dorosłych trudne, ale kocięta (4–6 tyg.) świetnie się adaptują. To ratuje życia i zmniejsza populację.
Potrzebne
- Karma
- Karma do klatki
- Cierpliwość
Proces adopcji
- Karm kolonię. Regularnie. To buduje zależność i zaufanie do ludzi. Koty zostają, karmisz czy nie – karmienie = relacja.
- Podejdź do kociąt (4–6 tyg.). Jedzą samodzielnie. Niemowlęta piersiące – zostaw z matką (ryzyko odrzucenia). Podejdź niegroźnie, daj im poczuć Twój zapach.
- Gładź bez trzymania. Matka może bronić. Jeśli nie goni – wizyty kilka razy dziennie po kilka minut. Kocięta same podejdą z ciekawością.
- Powoli, bez gwałtownych ruchów. Kiedy zabierzesz do domu – zamknij na kilka dni w pokoju z jedzeniem, wodą, klatką. Schowek (pudełko, pościel) – by mogło się schować.
- Obiętość uwagi. Koty dzicze żyją w rodzinach. Nowe kocięcie może się tęsknić. Bądź blisko – szybko się zaadaptuje.
- Weterynarz NATYCHMIAST. Pasożyty (pchły, kleszcze, ropuchy ucha), choroby (wścieklizna, wirusy). Jeden środek na pchły/kleszcze + badanie krwi.
Adopcja kocięcia dziczego = nowe życie dla niego i mniej kotów na ulicy. Warto!