Kocięta nieznające ludzi stają się feralne. Jeśli złapiesz je wystarczająco wcześnie – da się je oswoić i oddać do adopcji. Powyżej 12 tygodni – bardzo trudne, często niemożliwe do pełnej socjalizacji.
Procedura socjalizacji
- Złapanie + weterynarz PRZED wprowadzeniem do domu. Zapobiega chorobom, łapie pchły od razu.
- Izolacja od stada feralnego. Klatka/mały pokój, regularny dostęp. Miski, kuweta, pościel. Jeśli możliwie – oddzielnie. Jeśli nie – poświęć czas każdemu osobno.
- Socjalizacja przez jedzenie. Sucha karma cały dzień. Mokra (kurczak, bez cebuli!) 2x/dobę – luksus, który buduje zaufanie. Potrawka dla niemowląt (kurczak, bez cebuli) – hit.
- Stopniowe dotykanie. Młodsi/mniej feralni = szybciej. Delikatnie, ale pewnie. Na start: ręcznik wokół kocięcia przy podnoszeniu.
- Podejście z tyłu głowy. Głaszcz głowę, uszy, podbródek. Miękka szczotka = imitacja lizania matki. Kilka sesji dziennie (jedzenie + pieszczoty).
- Przeniesienie do małego pokoju, gdy przestają uciekać. Poprawa w relacji = więcej przestrzeni.
- Ekspozycja na ludzi. Ciche głosy, delikatność. Kandydaci na adopcję – udział w socjalizacji.