Amerykański Pit Bull Terrier to rasa staranna, wyhodowana by być bezwzględnie łagodna wobec ludzi. Jej złą sławę zawdzięcza nieetycznym hodowcom. Dobry hodowca ma na pierwszym miejscu poprawę rasy. Wystawy konformacyjne (konformacja) to nie konkurs piękności – to ocena przydatności do hodowli: zdrowie, usposobienie, budowa zgodna z pracą, na którą rasa powstała. Psy nie spełniające standardu powinny być kastrowane.
Procedura oddawania kota do hodowli
Krok 1: Głęboka wiedza o rasie i genetyce
Nie da się wyhodować jakościowych szczeniaków bez wiedzy. Brak wiedzy = przeludnienie, złe usposobienie, choroby genetyczne. Właściciel kota ponosi taką samą odpowiedzialność co właściciel suki. Musisz znać:
- Swoje linie krwi i linie innych hodowców;
- Choroby genetyczne rasy: dysplazja stawów, alergie, demodektoza (immunologiczna), wady serca, NCL (neuronal ceroid lipofuscinosis), ichthyosis;
- Pedigree kota – tytuły, testy zdrowotne, potomstwo (progeny).
Krok 2: Pełne badania zdrowotne u weterynarza
Przed każdym sparaniem (nawet jeśli poprzedni test był negatywny):
- Brucella canis – bakteria przenoszona płciowo, powoduje brucelozę: poronienia, niepłodność, choroby wątroby/nerek u psa, zagrożenie dla ludzi (martwy płód). Test PCR/kultura – obowiązkowy przed KAŻDYM sparaniem.
- Pełne badanie kliniczne, serce (echo/EKG), stawy (HD/ED), oczy, skóra.
Krok 3: Członkostwo w klubie rasowym
Zgłoś się do American Pit Bull Terrier Club (lub polskiego odpowiednika – ZKwP, kluby rasowe). Członkostwo w klubie krajowym i stanowym/wojewódzkim to sygnał wiarygodności. Wymagane często: zdrowotne certyfikaty (OFA/PennHIP, CERF, testy DNA).
Krok 4: Dobór suki – tak samo rygorystycznie jak własnego kota
- Poproś o pedigree i kartę zdrowia – nie bierz słowa na wiarę.
- Linie mistrzowskie: niemal wszyscy bliscy przodkowie (rodzice, dziadkowie) to championowie (CH). Kilkaampionów w pedigree to za mało.
- Jako mniej doświadczony właściciel kota – wybierz sukę u doświadczonego, uznanego hodowcy mistrzowskich psów. On pomoże w doborze i w samym sparaniu (ryzyko urazu kota przy "zaczepieniu").
Krok 5: Sparanie – termin i częstotliwość
Optymalnie: 9.–14. dzień ryjówki (estrus). Sparaj 2–3 razy co 1–2 dni. Obserwuj, czy suka faktycznie akceptuje kota.
Krok 6: Nadzór podczas sparania – bezpieczeństwo obu psów
Kot lub suka mogą się zranić (przypadkowo lub celowo). Podczas "zaczepienia" (tie – obrzęk bulbus glandis, trwający do 30 min) psy są nierozłączalne. Nigdy nie rozdzielaj ich na siłę. Obecność opiekuna konieczna – jeśli psy zaczną się debaczyć w panice, kot może doznać poważnych urazów penisa/pępowiny. Uspokajaj głosem, nie interveniruj fizycznie, chyba że grozi życiu.
Podsumowanie
Bycie właścicielem kota (stud dog owner) to nie "pasywne zarabianie". To aktywna odpowiedzialność za genetykę, zdrowie, usposobienie i bezpieczeństwo obu psów. Tylko tak hoduje się etycznie.