Doberman z reputacją psa stróżowego/atakującego nie jest najlepszą rasą dla rodzin z dziećmi, ale też nie najgorszą. Wiele cech czyni go dobrym do ochrony, inne – adaptacyjnym i trenowalnym, co kluczowe dla dobrego psa rodzinnego. Dobrze wytrenowany doberman = spokojny, zrównoważony pies przy dzieciach.
Wczesna socjalizacja
Jak u większości ras – socjalizacja od młodu kluczowa. Pies uczy się niebycia agresywnym do obcych, innych psów, a przede wszystkim dzieci. Jeśli dzieci dorastają z psem od szczeniaka i interakcja jest nadzorowana – silna wiązka i nauka granic. Jeśli dzieci pojawią się później, u starszego psa – wczesna socjalizacja gwarantuje dobre zachowanie.
Idealny wiek dzieci
Dobermany nie są gigantami, ale silne i mniej tolerancyjne niż niektóre rasy. Małe dzieci, które chwytają psa, ciągają uszy, dłubą w pysk – mogą być zagrożone. Lepsi: starsze dzieci znające granice, co pies akceptuje. Mniejsze ryzyko niezamierzonego zrzucenia niż przy maluchach.
Pewność siebie
W treningu dobermana kluczowe: ustalenie dominacji z pewnością. Pies szanuje właściciela i chroni to, co on ceni. Nie będzie agresywny do młodszych członków rodziny. Problem: jeśli dzieci boją się psa – pies może próbować zdominować je.
Ochronność
Mentalność stada dobermanów jak wilków: niższy rangą chroni szczeniaki. W domu rodzinnym „szczeniaki” = dzieci. Pies może być nadmiernie ochronny. Gwałtowne ruchy wobec dziecka przez osobę nieznaną psu – agresywna ochrona. Gruba zabawa dzieci też może wywołać ochronność. Te zachowania obserwować i hamować, by uniknąć wypadków.