Z wyjątkiem kilku ras bezsierśnych, wszystkie psy sierścią. Wiele jednak uważa się za nie sierzące lub mało sierzące – dobry towarzysz dla alergików i tych, co nie lubią sprzątać. Kategoria: bezsierśne, nie sierzące, mało sierzące, hipoalergiczne. Hipoalergiczne to nie mit, ale AKC ani organizacje alergików nie używają tego terminu oficjalnie. Istnieje jednak dowody anegdotyczne na ich istnienie. Ważne: nie sierzące ≠ hipoalergiczne. Alergię powoduje łuszczyca i ślina, nie sierść. Sierść tylko nasila problem jako nośnik alergenów.
Psy bezsierśne
Całkowicie bezsierśne z wyjątkiem tuftu na głowie i końcu ogona. Rasy: xoloitzcuintli („xolo”), chiński gołąb, meksykański łysy, peruwiański łysy, amerykański terier łysy (nowa rasa z łysego teriera rat). Wszystkie, poza xolo, to rasy małe. Xolo w 3 rozmiarach AKC: toy, miniatura, standard. Wersje owłosione i nago. Dotyk: welur/ksamka.
Mimo braku sierści, produkują łuszczycę i ślinę – źródło alergenów. Naga skóra wymaga więcej opieki: częstsze kąpiele, kremy z filtrem i nawilżające, leczenie skóry (trądzik, wysypki, infekcje). Potrzebują swetrów i odzieży na zimno/wilgoć i ochronę skóry przed wysuszaniem.
Psy nie sierzące
Dwa typy sierści: szorstka i długa. Żaden nie sierści, ale trzeba ciąć co 6–8 tyg., inaczej rosną niekontrolowanie. Małe psy nie sierzące: bedlington terier, bichon frise, maltezyk, kudłate toy/mini, hawanezyk, shih tzu, west highland white terier, miniaturowy schnauzer, cairn terier, lowchen, border terier, fox terier drnisty, jamnik jorksztyrski. Hybrydy tych ras też. Psy z „poo” lub „doodle” w nazwie (malti-poo, labradoodle) – prawdopodobnie nie sierzące. Wszystkie trzeba czesać – mogą tracić włosy przy czesaniu, ale ogólnie nie siercą, chyba że choroba (pasożyty). Regularne strzyżenie konieczne – zaplątanie = ból + schronienie pasożytów i grzybów.
Psy mało sierzące
Nadal siercą, ale kontrolowane cotygodniowym czesaniem i wizytami u gromera. Rasy: basenji, terier pszenicki, chart włoski, whippet. Nieuznany przez AKC lagotto romagnolo też. Szczeniaki mieszańców tych ras lub powyższych – też prawdopodobnie mało sierzące. Narzędzia do usuwania podsierścia – główne problemy dla alergików.
Psy hipoalergiczne
Liczne małe psy siercą nieco, ale uważane za hipoalergiczne – przy częstej pielęgnacji nadają się dla niektórych alergików. Rasy: affenpinszer, terier australijski, griffon brukselski, cairn terier, cesky terier, dandie dinmont terier, terier z glen of imaal, norfolk terier. Nieuznane AKC: boloński włoski, coton de tulear. Mieszaniece tych ras – też mogą być hipoalergiczne i mało/nie sierzące. Warto dodać: niektóre psy urodzone od średnich matek są wyjątkowo małe, zwłaszcza suki – lista by się wydłużyła. Puli i terier kerry blue – dwa takie przykłady.
Rozważania
Jeśli alergia w rodzinie poważna – trzymaj się czystej rasy z reputacją hipoalergiczną. Brak gwarancji, że szczeniaki z jednego rodzica mało sierzącego też będą. Np. „goldendoodle” – złoty retriever NIE jest hipoalergiczny, więc goldendoodle może lub nie. To samo inne mieszańce. Szanse na nie sierzącego psa z dwóch rodziców nie sierżących – dobre. Jeśli mieszańce – musisz wiedzieć, jakie rasy, by podjąć świadomą decyzję.