Istnieje tylko jedna rasa husky syberyjskiego, ale kilka typów sierści akceptowanych przez AKC i kluby rasowe. Dzięki temu husky często mylone z innymi rasami lub pokrewnymi. Są też wady rasowe uważane za niepożądane.
Błędy rozpoznawania
Pierwszy błąd: czarno-biała sierść husky mylona z alaską malamutem lub alaskim husky. Malamut alaskański to czysta rasa o podobnej budowie i kolorystyce, ale większa. Husky alaskański to nie rasa, ale typ zdefiniowany przeznaczeniem (mushing).
Inne błędy kolorystyczne
Jasnoczerwona, czarno-rudobrązowa, sobolowa sierść mylona z owczarkiem niemieckim lub hybrydami – podobieństwo koloru, oznaczeń, budowy. Ale husky ma wyraźny, jednolity wzór nad uszami i oczami, odróżniający od mieszanego futra owczarka. Białe husky mylone z albino owczarkiem niemieckim – nie tylko kolor, ale wysoka, chuda budowa i stoje uszy wspólne obu.
Srebrne i szare
Srebrne i szare husky mylone z hybrydami wilków lub innymi rasami zimowymi: keeshond, norweski elkhound i podobne. Rozróżnienie trudne – test DNA lub dokumenty szybko wyjaśnią. Wspólna cecha ras zimowych: zakulony ogon – też u husky.
Wady rasy
Jasna przerwa w linii krwi (hybrydy z innymi rasami) = wada. W przeciwieństwie do alaskijskiego husky, syberyjski to czysta, uznana rasa. Inna wada: recesywna cecha nadmiernie długiej/welnowatej sierści – może nieświadomie wracają do rasy przez doświadczonych hodowców. Sierść husky integralna dla przetrwania i pracy w zimnie. Długie sierści gromadzą lód/sníg – utrudniają ruch i termoregulację w mrozach. Welnowata sierść dyskwalifikuje – nie sprzyja idealnej fakturze.