Labrador retrievery pierwotnie wyhodowano na Nowej Zelandii, gdzie towarzyszyły rybakom. Rasa pomagała w holowaniu sieci i łapaniu ryb wyrwanych z haczyków. Z czasem rybacy krzyżowali psa z setterami, spanielami i innymi retrieverami, a myśliwi i inni entuzjaści zewnętrzni zaczęli używać labradorów do aportowania zwierzyny, zwłaszcza ptactwa wodnego.
Dziś rasę ogólnie nazywa się po prostu „lab”, a pies stał się elementem podstawowym rodzin z dziećmi ze względu na swój dobry temperament. Labrador wyróżnia się charakterystyczną strukturą i budową ciała.
Wielkość
Labrador to kompaktowy, solidnie zbudowany pies. U kłód – grzbietu u łopatek – samiec powinien mierzyć od 57 do 62 cm, a suka od 54 do 59 cm. Samiec waży od 29 do 36 kg, suka od 25 do 32 kg.
Labradory łatwo nabierają mięśni. Hodowcy nie uważają chudych ani nadmiernie otyłych psów za w formie optymalnej.
Sierść
Gruba i wodoodporna, sierść labradora jest natychmiast rozpoznawalna. Włosy powinny być krótkie i proste, ale bardzo gęste. Sierść powinna być twarda w dotyku.
Labrador posiada podsierście, które nadaje sierści wodoodporność i czyni go idealnym do pływania i aportowania ptactwa wodnego. Podsierście także gromadzi ciepło ciała, chroniąc psa przed zimnem.
Ogon
Ogon to cecha definicyjna labradora. Pies ma dobrze rozwinięte mięśnie u podstawy ogona, który się wąsuje w kierunku końca. Gruba sierść pokrywa ogon i nigdy nie tworzy pierza. To właśnie ta grubość sprawia, że niektórzy hodowcy opisują go jako wydrowaty.
Gdy pies jest zrelaksowany, ogon wiesza się luźno. Gdy jest nastrojony lub pracuje, labrador trzyma ogon prosto lub lekko wzniesiony nad grzbiet. Dobrze uformowany ogon nigdy nie zakręca się. Większość hodowców nie kupuje ogonów labradorów, a American Kennel Club również nie przyzwala na kupowanie.
Głowa
Czaszka jest szeroka i dobrze rozwinięta. Nachyla się z lekko wystającym brwiastym wyrostkiem, więc czaszka nie leży w prostej linii do nosa.
Twarz jest zazwyczaj zwarta i mięśniasta, bez wiszących i mięsistych policzków. Szczęka jest kwadratowa i „ani długa i wąska, ani krótka i gruba”, zgodnie z United Kennel Club. Wargi wyginają się w kierunku gardła. Nos jest szeroki i powinien być czarny u psów czarnych i żółtych oraz brązowy u czekoladowych labradorów.