W latach 80. XIX w. niemiecki komornik i hodowca psów Louis Dobermann wyhodował rasę wyglądającą groźnie i bezstrachnie chroniącą swojego opiekuna, jednocześnie dającą lojalne towarzysztwo. Dobermannpinscher, później znany poza Niemcami jako doberman, został oficjalnie uznany przez Niemiecki Klub Hodowców w 1900 r. i do lat 20. stał się popularnym psem strażniczym w Europie, Rosji i USA. Wysoce inteligentny, czujny i agresywny pies, dobermany (potocznie „dobie”) udowodniły się jako idealne do ochrony mienia, policji, patrolowania armii i poszukiwawczo-ratownictwa. Mimo kilku wariantów wyglądu, American Kennel Club uznaje tylko psy hodowane według standardów AKC jako prawdziwe dobie.
Standard AKC dla dobermana
Łatwo rozpoznawalny po kwadratowej, kompaktowej i silnie umięśnionej sylwetce oraz krótkowłosiej, lśniącej sierści, ideальный doberman porusza się z elegancką i dumną postawą. Uznane kolory: czarny, czerwony, niebieski i fawory. Tradycyjnie uszy kupowane – usuwa się chrzęst, by reszta stała pionowo, dając wygląd czujności. Ogon kupuje się u szczeniaków. Temperament: czujny, energiczny, inteligentny, ożywiony, odważny, agresywny. Mimo groźnej reputacji, dobie są posłuszne i lojalne – dobry pies rodzinny dla właścicieli dających firmny, konsekwentny trening i dużo ruchu.
„Białe” dobermany
„Białe” dobermany cierpią na albinoz – zaburzenie genetyczne, przy którym organizm nie produkuje wystarczająco melaniny, pigmentu nadającego tkankom normalny kolor. Białe dobie mają sierść od czysto białej po perłowo-szaro-błękitną, jasnoniebieskie oczy, różową skórę widoczną głównie w obwodach oczu, nosie i poduszkach łap. Niektórzy hodowcy specjalizują się w białych dobie, ale praktyka ta budzi wielką kontrowersję. Albinoz powoduje fotosenność – skrajną wrażliwość na bezpośrednie słońce, co zmusza do mrużenia lub zamykania oczu i może uszkodzić skórę. To negatywnie wpływa na tradycyjną użyteczność jako psów roboczych. Doberman Pinscher Club of America prowadzi akcję „Operation: White-Out”, by zniechęcać do hodowli psów z cechą albinozu i kupowania ich.
Gigantyczne dobermany
Gdy dobermany zyskiwały popularność w amerykańskich rodzinach średniej klasy szukających psa strażniczego i towarzysza, wielu kupujących zaczęło szukać większych, bardziej imponujących egzemplarzy. Niektórzy hodowcy skrzyżowali średnio-duże dobie z większymi rasami, np. mastifami i rottweilerami, by stworzyć „gigantyczne” dobermany. Prawie wszyscy hodowcy, by utrzymać standardy AKC, odradzają szukanie „gigantycznych” dobie: 1) Standard AKC określa wzrost 66–71 cm dla samców i 61–66 cm dla suek – większe psy nie spełniają standardu. 2) Krzyżowanie rozrzedza czyste linie dobermanów. 3) Tworzenie większych dobie naraża na schorzenia typowe dla dużych ras: wady serca, dysplazję stawów biodrowych.
Minaturowy dobermany
Pies powszechnie mylony z miniaturowym dobermanem to w zupełności osobna rasa – miniaturowy pinscher (w Niemczech Zwergpinscher). Minipinscherzy wg standardu AKC blisko przypominają prawdziwe dobermany kolorystyką, sierścią i postawą, ale są o połowę mniejsze i znacznie starszą rasą – wyhodowano je prawie 200 lat przed dobermanem. Dobie hodowano jako psy strażnicze i towarzyszące, minipinscherzy na farmach jako skuteczne łowcy szkodników. To samotne życie w stodołach dało im niezwykłą niezależność i aktywność.