Iryskie Wilczogony to najwyższe rasy psów. To gigantyśród chartów afrykańskich, grupy ras myśliwskich, do których należą też chart afrykański, borzoi (rosyjski wilczogon) i saluki. Podobnie jak jego rówieśnicy, ten ogromny i spokojny pies jest niezwykle szybki, wyhodowany jako gończa dalekobieżna.
Opis
Iryskie Wilczogony to imponujące zwierzęta: typowy samiec może mierzyć 1,8–2,1 m (6–7 stóp) stojąc na tylnych łapach i ważyć 79 kg (175 lbs). Jak wszystkie psowate, suki są mniejsze, ale wciąż imponujące: często ważą 54 kg (120 lbs). Mają szorstkie, poszarpałe futro, zazwyczaj szare, czasem czarne, białe, tygrysowe lub rudo-brązowe. Wyraźny żagiel ozjada ich pysk. AKC podaje powiedzenie o łagodnym usposobieniu, ale groźnym potencjale myśliwskim: „Łagodny przy gładzeniu, groźny gdy sprowokowany”.
Prędkość
Trudno ustalić maksymalną prędkość psa, ale Iryskie Wilczogony uważa się za porównywalne do innych chartów, jak charty afrykańskie czy borzoi. Długie nogi i chuda, mięśniasta budowa sugerują potencjał biegowy. Mogą biegać z prędkością 48–64 km/h (30–40 mph).
Historia
Iryskie Wilczogony to jedne z najstarszych istniejących ras: zapisane w literaturze i sztuce przez ponad 2000 lat. Hodowano je na polowanie na duże, szybkie ofiary: szare wilki i jeleń. Te gigantyczne psy odegrały ważną rolę w wygubieniu wilka z Irlandii, prawdopodobnie do początku 1700 r. Celtowie używali ich też w wojnie; Rzymianie, pod wielkim wrażeniem, włączyli je do areny obok lwów, niedźwiedzi i innych egzotycznych zwierząt. Oryginalna rasa prawie zniknęła ze zniknięciem dużych zwierzyn z Irlandii, ale Szkot, kapitan George Augustus Graham, uratował ją w końcu 1800 r., krzyżując pozostałe zwierzęta z borzoi, mastifami, szkotskimi jeleniami i innymi liniami.
Prędkość psowatych
Prędkość chartów jak Iryski Wilczogon to efekt selekcyjnej hodowli, ale wywodzi się z naturalnych zdolności do gonienia (coursing) dzikich psowatych: wilków, dhol i afrykańskich psów dziki (painted dogs). Te duże, stadowe drapieżniki wykazują chudą, długonogą sylwetkę wilczogona, w przeciwieństwie do mięśnistej, kompaktowej budowy wielkich kotów – drugiej głównej gildii dużych, drapieżnych, lądowych ssaków. Lew czy jaguar podchodzi do ofiary przy pomocy maskowania i skrada, by rzucić się z gwałtowną akceleracją. Wilk czy pies dziki, z kolei, goní stadę kopytonych na ucieczkę, a potem ściga je z wytrzymałością psa. Zwierzę, które słabnie przez chorobę, uraz lub inny niefortuna, często staje się celem goniących psowatych.