Mopsy są od wieków, pierwotnie z Chin, potem reszta Azji. Tybetańskie klasztory buddystowskie trzymały je jako psy towarzyszące – pochodzenie przed 400 r. p.n.e. Stały się modne dzięki księciu Wilhelmowi II, który miał mopsy. Gdy został królem Anglii, rasa rozeszła się szeroko.
Wygląd
Szczeniaki mopsa nawet mniejsze od dość małych dorosłych (ok. 25 cm w kłębie, 6,3–10 kg). Futro gładkie, krótkie: od srebrnego przez czarny, abrykosa do fawnego. Cechy: duże głowy, wielkie okrągłe oczy, ciemne maski twarzy, zmarszczczone czoła, krótkie zakręcone ogony, rombowe, spłaszczone ryła.
Osobowość
Generalnie przyjazne, chętne do podobań. Pragnienie akceptacji sprawia, że reagują na trening. Lubią być centrum uwagi, nastrojowe gdy wykluczone. Afektywne, zrównoważone, urocze, entuzjastyczne: witanie gości, zabawa z dziećmi, dorosłymi, zwierzętami.
Opieka
Potrzebują wachownego oka – małe, zagubiają się w szczelinach. Idealne do małych domów/mieszkan. Mniej ruchu niż duże psy. Futro krótkie, gładkie – prosta pielęgnacja: grzebień, miękka szczotka. Zmarszczki twarzy wymagają uwagi, zwłaszcza po kąpieli – woda gromadzi się, prowadzi do zapalenia fałd twarzy. Dobrze wysuszać zmarszczki.
Rozważania
Pogoda: duży upał, zimno, wilgoć – trudno oddychać przez spłaszczone ryła. Trzymać w kontrolowanym klimacie, nie na zewnątrz. Uderzenie termiczne – duże ryzyko dla mopsa każdego wieku. Choroby w starszym wieku: dysplazja biodrowa, melanoma, guzki komórkowe, atopia, ropnica demodektyczna. Wypadanie kolanek (patellar luxation), entropion (wklębianie się powiek, rzęsy drapią gałkę oczną).
Ostrzeżenie
Główne ryzyko: stenotic nares (zwężone nozdrza). Wrodzona wada – zniekształcone nozdrza z minimalnymi otworami, silnie ograniczające dopływ powietrza. Szczeniaki z tą wadą oddychają tylko ustami. Wymaga operacji, często towarzyszy innym wadom wrodzonym. Operacja w dużej mierze skuteczna (Pet Place).