Wilk meksykański to gatunek zagrożony. Według Arizona Game & Fish Department jest „uważany za najrzadszy ze wszystkich podgatunków wilka szarego”. Ten unikalny gatunek występował głównie w południowo-zachodnich USA: Nowy Meksyk, Arizona i Teksas, aż został niemal wyeliminowany. Projekt Restytucji Wilka Meksykańskiego to wspólne przedsięwzięcie mające na celu reintrodukcję wilków do ich siedlisk rodzimych.
Opis
Wilki meksykańskie dorastają do 66–81 cm (26–32 cale) wysokości u karku. Długość to 1,4–1,7 m (4,5–5,5 stopy) od nosa do końca ogona. Średnia waga to 27–36 kg (60–80 lbs). Samice są zazwyczaj niższe i lżejsze od samców. Te wilki szare żyją do 15 lat w niewoli.
Dieta
Wilki meksykańskie żywią się głównie kopytnymi (ungulates) – dużymi zwierzętami kopytnymi. Ich dieta to mule deer (jeleń mułowy), łoś i jeleń wirginijski. Jedzą też mniejsze ssaki: króliki, świstaki, myszy i peccary (dzikie świnie). Wedle U.S. Fish & Wildlife, zwierzęta hodowlane stanowią zaledwie 4% ich diety. Wilki meksykańskie polują w stadzie, współpracując, by zrzucić dużą ofiarę. Czasem jedzą tylko kilka razy w tygodniu, zjadając do 9 kg (20 lbs) mięsa za razem.
Siedlisko i zasięg
Rodzimy teren wilka meksykańskiego to Nowy Meksyk, Arizona i Teksas. W tych rejonach preferują lasy, łąki, krzakowiska i lasy górskie. Ich siedlisko i przetrwanie były zagrożone od początku XX w. przez osadników, i stały się niemal wyeliminowane w naturze przez kampanie wyciskowe stanowe, prywatne i federalne. Dzięki hodowli w niewoli i reintrodukcji, małe populacje wilków meksykańskich obecnie żyją w Lasie Narodowym Apache w południowo-wschodniej Arizonie.
Zagrożenia dla populacji
Populacja wilków meksykańskich zmaga się, mimo wysiłków reintrodukcji i ochrony. Największe zagrożenia to niszczenie siedliska i ludzie. Wedle U.S. Fish and Wildlife Service, główne przyczyny przedwczesnych zgonów to zderzenia z pojazdami i rany strzałkowe.
Wpływ ekologiczny
Meksykański wilk szary jest kluczowy dla równowagi przyrody. Wedle Western Watersheds Project, wilk meksykański dba o zdrowie stad jelni i łoś, polując na najsłabsze osobniki. Utrzymują też równowagę populacji roślinożerców. Wilki meksykańskie to ważni drapieżnicy – bez nich ogólne zdrowie ekologiczne ich siedliska jest zagrożone.