Rasa shih tzu w USA znana jako pies chryzantemowy, zazwyczaj wymawiana „szit-su”, ale poprawne chińskie mandaryńskie to „sziur-ds”. Shih tzu = pies lwi, opisujący charakterystyczne długie, płynące futro. Mała, żywa rasa, typowo toy przez drobny wzrost.
Historia
Dokładne pochodzenie nieznane, rasa rzekomo z skrzyżowania pekińczyka z lhasa apso w XVII w. w Pekinie, Chiny. Chińscy arystokraci kochali shih tzu, cennili tak bardzo, że nie handlowali, nie sprzedawali, nie oddawali do lat 30. XX w., gdy para trafiła do Anglii. Rasa oficjalnie uznana w Brytanii 1946 r., AKC 1969 r.
Opis fizyczny
Mały, zwarty, kompaktowy pies z długim ogonem, ciało nieco dłuższe. Szeroka, okrągła głowa, krótkie, kwadratowe ryło, duża przestrzeń między wielkimi, jasnymi oczami. Nos, wargi, obręcze oczek kolorowane zgodnie z futrem. Wersje wątrobowe i błękitne – cechy pasujące, inne kolory – czarne nosy, obręcze oczu, wargi. Wysoko ustawiony ogon zakrzywiony w górę nad grzbiet z długimi, płynącymi włosami. Gęste, długie, podwójne futro siągające stóp – regularna pielęgnacja.
Rozmiar
Rasa toy/mała, maks. 28 cm w kłębie. Średnia wysokość dorosłego: 20–28 cm. Waga: 4–7,3 kg.
Cechy behawioralne
Żywy, czujny pies, ale wyzwania w treningu. Każdy domownik musi być liderem stada – skłonni do problemów behawioralnych i wyzwania autorytetu. Typowe: lęk, ryczenie, strzeżenie, gryzienie, lęk rozdzielania, czasem ugryzienie. Przy właściwym treningu: pozytywne usposobienie, naturalnie godne zaufania, dobre w sytuacjach społecznych, z dziećmi i zwierzętami.
Problemy zdrowotne
Skłonności: choroba dysków kręgowych, wypadanie kolanek (przez krótkie nogi, długie grzbiety). Inne: problemy z oczami, infekcje uszu, wczesna utrata zębów. Chrapanie, świszczenie, problemy oddechowe w czasie. Skłonni do otyłości – ostrożne karmienie.