Shih tzu to pies chińskiego pochodzenia, mały, czujący się dobrze w mieście i na wsi. Ma długą sierść wymagającą pielęgnacji, rasa skłonna do pewnych problemów zdrowotnych. Występuje w wielu kolorach, długowieczna – średnio 15 lat.
Identyfikacja
Średni samiec: ok. 28 cm w kłębie, 4–7,3 kg. Samice podobne. Sierść: brązowa, biała, czarna, kombincje. Długie włosy, krótkie ryło, szerokie zaokrąglone oczy, wiszące, owłosione uszy.
Historia
Pochodzenie niejasne, dominująca teza: skrzyżowanie tybetańskich psów górskich z lhasa apso w 1600 r. Nazwa = „pies lwi”, wskazuje na wysoką cenę lwa u Chińczyków. Wysokie miejsce u królestwa – rasa nie opuszczała Chin do ok. 1930 r. Popularność wzrosła w Anglii, w USA pod koniec lat 60. AKC uznał rasę 1969 r.
Usposobienie
Shih tzu: czujne, pełne pepsy. Przyjazne, mądre, małe strachu mimo drobnej postawy. Dobrze z dziećmi i zwierzętami. Mogą być uparte, trudne do nauki czystości. Bez treningu – lęk rozdzielania. Przy właściwym wychowaniu: pozytywne usposobienie, zaufane, dobre w społecznych sytuacjach, z dziećmi i zwierzętami.
Pielęgnacja
Długa sierść to znak rozpoznawczy, ale wymaga pielęgnacji by płynęła i bez zaplątań. Wiele właścicieli zbiera włosy na czole klipsem/kopką, by nie zasłaniały oczu. Terrific Pets zaleca codzienne czesanie – łatwiejsze, jeśli zaczynasz u szczeniaka. Mimo długich włosów – nie linieją mocno.
Problemy zdrowotne
Przekarmienie i brak ruchu = otyłość. Skłonne do infekcji uszu – czyszczenie ważne. Problemy oddechowe, chrapanie. Długi grzbiet + krótkie nogi = schorzenia dysków i kręgosłupa.