Shih tzu to generalnie wytrzymałe, zdrowe psy. W idealnych warunkach żyją długo. Rasa jednak podatna na szereg wrodzonych schorzeń. Mogą też cierpieć przez toksyny i zagrożenia w środowisku.
Historia
Najwcześniejsze dokumenty z Chin 1650 r. Shih tzu faworyzowana przez dynastię Ming. W czasie rewolucji komunistycznej rasa prawie wymarła – zostało 7 samców i 7 samic (Breeder Retriever). Kilka psów wyeksportowano do Anglii 1930 r., szybko zyskały popularność. Klub Shih Tzu Anglii założyły 1935 r. AKC uznał rasę 1969 r.
Identyfikacja
Małe psy: 4–7,3 kg, 20–28 cm w kłębie (AKC). Wiele kolorów: złoty/biały, czerwony/biały, czarny/biały, srebrny/biały, błękitny/biały, a także jednolite: czerwony, czarny. Mają włosy, nie futro. Mniej łuszczy się łusek – niektórzy alergicy tolerują shih tzu.
Problemy zdrowotne
Skłonne do: problemów oddechowych (zakrzep kurzego nosa/zwężonych nozdrzy), problemów nerkowych, kolanowych, plecowych – wypadanie kolanek (patellar luxation), choroba dysków kręgowych (degeneracyjna, ból, paraliże).
Uderzenie termiczne
Podatne na uderzenie termiczne z powodu długiego, ciężkiego futra. Objawy: zawroty głowy, utrata przytomności. Może nastąpić przy przepracowaniu w upalny dzień, w gorącym aucie, braku wody.
Zagrożenia domowe
Mogą zaszkodzić sobie przedmiotami domowymi: porażenie prądem gryząc kable, zatrucie roślinami domowymi lub ludzkim jedzeniem (czekolada, rodzynki, cebula). All Shih Tzu zaleca trzymanie substancji niebezpiecznych z dala od psa.