Historia rasy Shih Tzu
Shih Tzu to rasa o starożytnym pochodzeniu – zapisy o psach przypominających dzisiejsze Shih Tzu datowane są na 1000 r. p.n.e. Znane również jako „psy lwie”, Shih Tzu prawdopodobnie powstały z mieszkanych małych psów towarzyskich hodowanych przez chińskie i tybetańskie lamy, by przypominały lwy. Często hodowano je u dworów cesarskich i darowano gościom o wysokim urzędzie. Nowoczesna rasa Shih Tzu otrzymała oficjalne uznanie American Kennel Club w 1969 roku.
Wygląd i identyfikacja
Shih Tzu osiągają wysokość od 23 do 28 cm w kłębie i ważą do 7,3 kg w dorosłym wieku. Są nieco dłuższe niż wysokie, co sprawia, że wydają się niżej położone, niż są naprawdę. Ich sierść jest zawsze miękka, długą i płynącą, występuje w wielu odmianach kolorystycznych. Temperament Shih Tzu powinien być otwarty i przyjazny, bez objawów lęku czy agresji.
Charakterystyczne cechy
Jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech Shih Tzu jest długa, gładka sierść. Rasa charakteryzuje się również krótkim pyszczkiem i długą chułką na głowie; właściciele często związują chułkę w kok z wstążką, by nie zasłaniała oczu. Shih Tzu to jedna z niewielu ras toy, które dobrze znają się z dziećmi – uwielbiają zabawę i rzadko gryzą lub szarpą.
Wariacje rasy
Mimo łatwej rozpoznawalności, istnieją dwie odrębne wariacje rasy. Najpopularniejsza to Shih Tzu typu „pet” (domowego). Psy te hodowane są przez amatorów i często wykraczają poza standard wielkości lub są strzyżone dla ułatwienia pielęgnacji. Shih Tzu typu wystawowego (show line) hodowane są przez profesjonalistów dążących do idealnego odwzorowania standardu rasy – psów o odpowiednich wymiarach i pełnej, wystawowej sierści.
Zdrowie i ostrzeżenia
Shih Tzu to zazwyczaj zdrowe psy, jednak nieodpowiednie hodowle prowadzone przez osoby bez wiedzy o rasie doprowadziły do szeregu problemów zdrowotnych. Częste są schorzenia oczu, takie jak wrzody rogówki i wszerzone rzęsy, a także pęknięcia pośladkowe i hipoglikemia. Do hodowli powinny być dopuszczone wyłącznie zdrowe psy, wolne od chorób genetycznych, by zminimalizować ryzyko występowania chorych szczeniaków.