Pochodzenie
Gen biały recesywny – białe boksersy od początku rasy (Niemcy, XIX w.). Boksersy z mastifów, później krzyżówka z buldogami. Przeznaczenie: pasterstwo bydła, walki. Nazwa: stały na tylnych łapach, „boksowali” przednimi. Po I wojnie do USA – jedna z najpopularniejszych ras (AKC).
Opis
Większość: fawn lub bring. Biały = białe znaki >1/3 futra. Białe rodzą się tylko gdy obaj rodzice noszą gen biały. **Nie albino** – mają pigment (oczy/pyszczek brązowe). Dorosłe: kwadratowe, mięśniste, rzęsisty pyszczek, podgryzienie. Suki: 53–61 cm, 24–29 kg. Samce: 56–63,5 cm, 27–32 kg. Krótkie futro, łatwe, średnie linienie. Uszy/ogon – preferencja hodowcy, ustalane u szczeniaka.
Temperament
Taki sam jak standardowego boksersa: mądry, ciekawski, energiczny. Lojalny, dobry z dziećmi. Strażak/strażnik. Wytrenowany – dobrze z innymi zwierzętami.
Potrzeby
Właściciel = lider. Spójny, twardy trening. Bez tego – uparty, trudny dorosły. Aktywni: szczeniaki mało miejsca, dorosli – więcej. Mieszkanie OK, ale bardzo aktywni w domu. Codzienny marszowy spacer. Idealnie: dom z ogrodem. Wrażliwi na ekstremalne temperatury – nie przymarzanie/przegrzewanie.
Problemy zdrowotne
Życiodajność 11–14 lat. Standardowe: serce, padaczka, dysplazja biodrowa, po 8 r. guzy. **Białe dodatkowo**: opalenizna (mało pigmentu), głuchota (brak pigmentu w uchach – uszkodzenie komórek 6–8 tyg.), rzeżączka, chrapanie, wzdęcia.
Dyskryminacja
Do początku XX w. akceptowani. American Boxer Club: nie rejestruje/nie hoduje białych. AKC: rejestruje, ale nie wystawia. Zabroniona celowa hodowla. Białe szczeniaki = „nieakceptowalne”, często eutanzowane. Jeśli przeżyją – do domu, sterylizacja.