Pekeńczyk to mały, czuły pies – dobry towarzysz. Wedle AKC: inteligentny, chętny do nauki, minimalne zapotrzebowanie na ruch. Długa, szorsta, prosta sierść zewnętrzna, gruba miękka podsierść. Szczeniaki pekińczykowe: miłujące, mało eigene, przy dobrej opiece -> zdrowi, zrównoważeni dorośli.
Potrzebne rzeczy
- Klatka
- Smaczki
- Miski na jedzenie/wodę
- Karma szczeniaka
- Woda
- Smycz
- Zabawki
Instrukcje
- Wyczuwanie od razu. Pekeńczyk trudny do wyczuwania. Klatka jako narzędzie – zapobiega wypadkom, chroni meble przed zębami. Wyprowadzaj często – zwłaszcza po jedzeniu, picie, śnie, zabawie. Chwal za robienie na zewnątrz.
- Karma: pierwsze 2 składniki mięso, bez kukurydzy, soji, konserwantów, produktów pobocznych, trawioniny. Radę weterynarza. Min. 3x dziennie, stała woda. Ilość wg wagi (tabela na torbie). Pekeńczyk łatwo tyje – nie nakarmiaj. Jeśli przytył -> mniej jedzenia + rada weterynarza (dieta/ruch).
- Szczepienia: parwowirus, zarazka – śmiertelne bez leczenia. Nie wyprowadzaj publicznie do 4 mce (wszystkie szczepienia). Pekeńczyk łatwo chłonie przeziębienia – trzymaj z dala od chorych psów. Unikaj skrajnych temperatur – płaski kciuk = problemy oddechowe, nasilone gorącem/zimnem.
- Trening podstawowy: "siąd" (smaczek nad nosem, cofanie -> pośladki opadają). Rozbuduj: "leżaj", "zostań", "do mnie". Pekeńczyk silna wola -> twarda ręka, ale wrażliwy -> tylko pozytywne wzmocnienie.
- Ruch na smyczy, gdy dość duży. Pekeńczyk nie potrzebuje dużo – spacer dziennie wystarczy. Zabawa codziennie -> stymulacja umysłowa, zapobieganie nudzie. Zabawki – rotacja co kilka dni.
- Granice i zasady. "Siąd" przed jedzeniem, przed zakładaniem smyczy. Jeśli nie na łóżku – cała rodzina trzyma zasady, inaczej pies zdezorientowany. Pekeńczyk często rozwija Small Dog Syndrome (braku granic -> agresja). Traktuj jak każdego psa: zakaz skakania itp.