Weimaraner wywodzi się z Niemiec jako pies polowy. Typowy przedstawiciel: wysoka energia, doskonały strażnik, czuły do dzieci. Dogaduje się z psami, przy kotach (jeśli dorastał z nimi) – toleruje ich obecność. Pragną kontaktu z ludźmi – często są blisko właścicieli w domu.
Wczesna historia
Z dworu weimarskiego na początku XIX w. Niemiecka arystokracja chciała psa polowego o wysokim intelekcie. Dokładne skrzyżowania nieznane, prawdopodobnie: kociół, krótkowłosy wskaźnik niemiecki, wskaźnik angielski, błękitny dog niemiecki. Gdy polowanie na dużą zwierzynę wyшло z mody – pies na ptactwo i króliki. Rasa tylko w Niemczech do połowy XX w., gdy II WŚ zmusziło hodowców do oddawania psów.
Popularność
Żołnierzie zawiezli weimaranery do USA; prezydent Eisenhower miał Heinie w Białym Domie. Rasa doszła do 12. miejsca w AKC, ale afekcja Amerkanów była krótka. Słaba hodowla obniżyła jakość. Oddani hodowcy przywrócili position rasę, podnosząc zdrowie i standardy.
Rozmiar i sierść
Samce: 32–39 kg, ok. 66 cm. Sucki: 25–32 kg, 61 cm. Krótka, gładka sierść – jednolity odcień szarości, często srebrzystoszary. Nos też szary. Krótkie włosy = łatwa pielęgnacja.
Zdrowie
- Dysplazja bioder – anormalne stawy bioderowe.
- Rozciążenie i skręt żołądka (gastric dilation volvulus) – groźne dla życia: żołądek napełnia się powietrzem/gazem i skręca. Spadanie ciśnienia, pies nie może wymiotować. Stan pilny.
Nawyki
Dużo energii, wysoka drażliwość. Lęk rozdzielenia – jękanie, niszczenie. Wolą żyć w domu mimo pochodzenia polowego. Obcy nieakceptowani bez socjalizacji szczeniaka. Inteligencja = nauka otwierania drzwi/bram, ucieczki.