„Sheltie” to przydomek owczarka szetlandzkiego – jednej z najmniejszych ras pasterskich. Klimat Szetland: surowy, zimny, wietrzny. Zwierzęta musiały być niskie i długowłosowe, by przetrwać. Dziś sheltie w domach na całym świecie.
Wygląd
Sheltie wyglądają jak mniejsze wersje owczarków szotskich długowłosych (psy typu Lassie). Te same długie, gste futra i wzory kolorystyczne: tan/biały, blue merle/biały, tricolor (tan, czarny, biały).
Historia
Według „Encyclopedia of Dog Breeds, 2nd Edition” (D. Caroline Colie, Ph.D., 2005), sheltie nazywano „toonie dogs” – „toonie” to lokalne słowo na farmę. Rasa wykształciła się w XIX w., debiut na angielskich wystawach 1906 r.
Temperament
Słyną z głośności i nieufności do obcych. Ale bardzo inteligentni, chętni do podobań – łatwi w treningu. Zachowują instynkty pasterskie – mogą zbierać ludzi jak owce.
Zdrowie
„Encyclopedia of Dog Breeds”: wiele sheltie nie toleruje powszechnego owadobójczego iwermektyny. „ASPCA Complete Guide to Dogs” (1999): skłonność do głuchoty, problemów oczu, krwotocznych, tarczycy.
Pielęgnacja
Codzienne czesanie, by futro nie splatało. Wielu właścicieli tnie futro, by ułatwić pielęgnację.