Jak rozpoznać keeshonda

Charakter

Keeshond to wspaniały towarzysz rodzinny, zwłaszcza dla dzieci. Żwawa rasa, okazująca czujność i inteligencję. Szybko się uczy, ale wymaga delikatnej, cierpliwej ręki. Choć większość keeshondów jest czuła i otwarta na ludzi i zwierzęta, jeśli nie zostanie socjalizowana w młodości, może okazują nieśmiałość lub distans wobec obcych. Rasa pracowała na holenderskich łodziach, dziś jest towarzyszem, a nie robotnikiem. To rasa chłodnych klimatów – nie znosi upałów z powodu obfitej sierści.

Instrukcje identyfikacji

  1. Ogólny wygląd

    Czuły, inteligentny pies z lisim wyrazem twarzy, podkreślonym przez krótkie, ostre uszy. Ogólna sylwetka zrównoważona, obficie owlosiona wokół szyi i barków, dająca kwadratowy wygląd.

  2. Rozmiar i proporcje

    Rasa średniej wielkości. Samce: 46 cm (18 cali) u karku, suki: 43 cm (17 cali). Wygląd solidny, ale nie masywny.

  3. Głowa – charakterystyczne oznaki

    Oznaki wokół oczu: ciemna linia u zewnętrznego rogu każdego oka, ukośna w stronę dolnego rogu ucha. Te linie, wraz z wyrazistymi brwiami, dają przyjemny wygląd i czujny wyraz. Oczy migdałowate, ciemnobrązowe, średniej wielkości, nie wystające. Uszy małe, trójkątne, niesione pionowo. Pysczyna średniej długości, proporcjonalna do głowy.

  4. Linie ciała

    Szyja nieco długa, dobrze usadzona na barkach, prowadząca do krótkiego grzbietu, po którym spada do tylnika. Ogon długi, gęsto opierzony, zakręcony i blisko przyłożony do grzbietu. Przednie nogi mocno okostne, lekki kąt między barkiem a ramieniem. Tylnie skośność komplementarna do przedniej, dająca równowagę i zwinność. Łapy kompaktowe, kotopodobne, z wygiętymi palcami i czarnymi pazurami.

  5. Sierść podwójna

    Zewnętrzna: długie, sztywne włosy stojące z gęstego podsierścia. Podsierście miękkie, puchowe. Głowa i pyszczyna pokryte krótką, gładką sierścią. Szyja obficie owlosiona – gżywa zasłaniająca obszar pod szczęką, klatkę i przednie barki. Nogi krótkie i gładkie, z wyjątkiem „spodenek” z opierzony tylnych nóg. Opierzenie nie przekracza skoków. Ogon tworzy gęste pierze.

  6. Kolorystyka

    Złożona, nadająca charakterystyczny wygląd. Bazowy kolor: mieszanka szarego, czarnego i kremowego. Czarne końce włosów zewnętrznych powodują zacienienie. Podsierście szare lub kremowe – nie lawendowe. Pysczyna ciemna. Uszy ciemne, prawie czarne. Gżywa, barki i opierzenie tylnych nóg jaśniejsze od reszty ciała. Granica między jaśniejszymi barkami a resztą wyraźna. Końcówka ogona czarna, ale pierze jasne, gdy ogon zakręcony na grzbiecie. Nogi i łapy bez czerni, zazwyczaj kremowe.