Historia i futer
Setter angielski – 400 lat, Anglia, od spanieli. Myśliwskie: tropi i wskazuje ptactwo. Futer płaski, dowolna długość (nie przeszkadza w polowaniu). Standard rasy: długie opierzenie na nogach, ogonie, klatce, brzuchu. Niektórzy skracają – mniej pracy.
1. Futer naturalny (standard rasy)
Długość naturalna = standard (myśliwski i wystawowy). Góra futra nie bardzo długa, opierzenie na nogach/ogonie/klatce/brzuchu – dość długie. Niektórzy myśliwi pozwalają opierzeniu sięgnąć połowy długości nogi, nie dalej.
2. Futer skrócony
Opierzenie potrafi wyrosnąć poniżej połowy nogi. Niektórzy skracają nogi i brzuch – mniej filców, brudu. Dla linii myśliwskiej akceptowalne (wydajność), dla wystaw – nie (ukrywa potencjał futra).
3. Pielęgnacja i korygowanie
Rygorystyczny harmonogram niepotrzebny. Regularne rozczesywanie i kąpiele = futer w topie. Szczotki, nożyczki modelujące. Kąpiele mokre/suche tylko przy silnym brudzie.
4. Idealna tekstura futra
Miękkie, płaskie – nie grube, nie kręcone. Grube/welnowate = wada (hamuje w polu). Lekkie, miękkie futer = odpycha wodę, szybko schnie → prędkość, zwinność. Grube = waga wody, welnowate = haczy się o krzakach.