Przycinanie pazurków to ważna część pielęgnacji. Większość psów nie lubi dotyku łap i cięcia, ale chyba że pies wystarczająco biega po twardym podłożu, by naturalnie zużywać pazurki – to konieczne. Częstotliwość zależy od aktywności, wielkości, wieku, a nawet metody cięcia.
Czynniki decydujące
- Nie ma jednego harmonogramu dla wszystkich. Starsze, mniej aktywne psy – mniej ruchu, pazurki się nie zużywają. Mniejsze rasy – szybszy wzrost pazurków (mniejszy nacisk). Dremel / szlifierka regularnie stosowana skraca rdzeń, zwalnia wzrost.
Ram czasowe
- Mały, starszy pies – co 2 tygodnie. Duży, aktywny – raz na kilka miesięcy. Obserwuj pazurki i łapy. Wątpliwości? Lepiej przyciąć trochę częściej niż czekać do bardzo długich. Częste, małe cięcia = mniejszy stres, krótszy rdzeń.
Cechy
- Jasne pazurki łatwiejsze – widać rdzeń. Ciemne – trudniej. Instrukcje w linkach pomagają uniknąć cięcia rdzenia.
Niebezpieczeństwo przerośniętych pazurków
- Poszkodowane podłogi (parkiet, płyty), goście (pies skacze). Długie pazurki = dyskomfort, zmiana chodu, bóle mięśni, zdeformowane łapy, pęknięcia/zerwania.
Profilaktyka i rozwiązania
- Szczeniak: od razu przyzwyczajaj do dotyku łap i cięcia (pochwała, smaczki). Młode szczeniaki / rasy toy – zwykłe obcinaczki.
- Niektóre psy się opierają zawsze – łatwiej zapłacić fryzjerowi/ weterynarzowi, by byli "złymi". Regularna wizyta miesięczna (częściej/rzadziej wg psa) – trzymaj termin.
Wgląd eksperta
- Struktura łapy decyduje o częstotliwości. Dobermany, rasy północne – wyższe kostki, pazurki mogą być dłuższe, nie dotykają ziemi. Rasy gigantyczne – płaskie łapy, umiarkowanie długie pazurki uderają w podłogę każdym krokiem. Niezależnie od typu – trzymaj pazurki tak krótkie, jak to możliwe.