Twój szczeniaczek doberman powinien być aktywny, ciekawy i pełen energii. Po siódmym tygodniu życia jego osobowość powinna się ujawnić, a ciekawość powinna zaczynać go kierować, sprawiając, że wpada w łagodne bzdury. Jeśli jednak Twój szczeniaczek doberman nie wykazuje tych typowych zachowań, możliwe, że cierpi na jedną z niewielu chorób charakterystycznych dla tej rasy w okresie szczeniaczym.
Niestabilność kręgów szyjnych (Wobbler Syndrome)
Anomalny wzrost piątej, szóstej i siódmej kręgu szyjnego powoduje kompresję i pękanie, co utrudnia przewodzenie impulsów nerwowych do nóg. Choć choroba może objawiać się w każdym wieku, dieta bogata w białko może przyspieszyć jej wystąpienie u szczeniąt. Pies cierpiący na ten stan wykazuje charakterystyczny chód "w kucie", niestabilność nóg i niemożność pełnego poruszania łapą podczas chodzenia, co często skutkuje poszczypywaniem łapy po podłodze. Weterynarz zazwyczaj zaleca leczenie steroidowe w celu zmniejszenia obrzęku, a jeśli to nie pomaga – operację.
Pasożyty jelitowe (Glisty okrągłe)
Szczeniaki dobermany są narażone na oba rodzaje glist okrągłych: Toxascaris leonina i Toxocara canis. Obie inwazje dają podobne objawy: kaszel, matowy futer, zaparcia, niedokrwistość, a w ciężkich przypadkach – obturację jelit. Ponieważ glisty okrągłe mogą zarażać w macicy i z mlekiem matki, niezbędne jest odrobaczanie szczeniaka dobermana. Standardowe leczenie doustne powinno zabić larwy glist przed ich migracją do układu oddechowego i pokarmowego.
Pasożyt Parvovirus
Parwowirus to potencjalnie śmiertelny wirus atakujący śluzówkę jelit. Szczeniaki dobermany są na niego wrażliwe. Wstępne objawy: utrata apetytu, wymioty, biegunka z białym śluzem, apatia i depresja. Najłatwiejszym sposobem ochrony jest unikanie miejsc, gdzie wirus może się rozprzestrzeniać, np. hoteli dla psów, dopóki szczenię nie jest wystarczająco stare na skuteczną szczepionkę (zazwyczaj w wieku 6–8 tygodni).
Rozszerzona kardiomiopatia
Choć najczęstsza u dorosłych dobermanów, inne problemy zdrowotne (np. parwowirus) mogą przyspieszyć wystąpienie tej choroby serca, powodującej powiększenie obu komór serca. Objawy: apatia, duszność, chwilowe omdlenia. Choroba jest nieuleczalna, ale weterynarz może łagodzić objawy lekami, ze szczególnym naciskiem na leki moczopędne zmniejszające zalew płynem płuc i leki zwalniające pracę serca.