Wiele ras rasowych psów cierpi na różne dolegliwości, ale amerykański eskimo nie należy do nich. Ogólnie Eskie to dość zdrowa rasa. Nie znaczy to, że unikają problemów genetycznych, ale są one rzadkie. Z szczęściem największym problemem będzie pilnowanie błyszczącej bielizny futra.
Postępująca atrofia siatkówki (PRA)
Najpoważniejszą chorobą u Eskimo jest postępująca atrofia siatkówki – choroba oczna prowadząca do całkowitej utraty wzroku. Objawy pojawiają się zazwyczaj u psów w wieku 4–6 lat. Na początku pies ma problem z widzeniem w nocy. Zazwyczaj w ciągu roku od pierwszych objawów pies jest całkowicie ślepy. Choć nie ma leczenia na PRA, większość psów uczy się funkcjonować bez wzroku. Ponieważ dostępne są testy genetyczne na PRA u Eskimo, hodowca powinien pokazać, że szczeniak nie jest w grupie ryzyka. Psy przenoszące gen nie powinny być hodowane.
Dysplazja stawu biodrowego
Dysplazja biodrowa wynika z wrodzonej wady stawu biodrowego. U niektórych psów ledwo przeszkadza, inne unieruchamia. Choć pies rodzi się z tą wadą, problem może nie pojawić się do średniego lub starszego wieku. Objawy przypominają reumatyzm: kulenie, trudności z wstaniem, wchodzeniem po schodach, wskakiwaniem do auta. Weterynarz zrobi RTG biodrow. W łagodnych przypadkach pomagają leki przeciwzapalne, redukcja wagi i regularny ruch. Ciężkie przypadki wymagają operacji; endoproteza biodrowa jest opcją.
Cukrzyca
Starsi Eskimo mogą być narażeni na cukrzycę (cukrzycę cukrową). Powstaje, gdy trzustka nie produkuje wystarczająco insuliny – hormonu regulującego cukier we krwi. Bez insuliny poziom glukozy groźnie rośnie. Jeśli pies pije ogromne ilości wody i nieustannie oddaje mocz – to może być cukrzyca. Inne znaki: stały głód i utrata wagi mimo dobrego apetytu. Weterynarz zdiagnozuje badaniem krwi i moczu. Leczenie: zmiana diety i kontrola wagi (jeśli pies jest gruby). Ciężej chorujące psy mogą potrzebować codziennych iniekcji insuliny.
Niedobór kinazy piruwianowej (PKD)
Jeśli Eskie ma zdiagnozowaną niedobór kinazy piruwianowej, brakuje mu enzymu pomagającego erytrocytom metabolizować, co prowadzi do niedokrwistości. Objawy: szybkie bicie serca, apatia, uwastnienie mięśni, blade dziąsła i błony śluzowe. Niel leczona PKD jest śmiertelna – psy giną z powodu niewydolności szpiku kostnego lub wątroby. Niestety, jedyną skuteczną metodą leczenia jest transplantacja szpiku kostnego, co jest nie tylko drogie, ale niesie duże ryzyko.