Identyfikacja zespołu Hornera
Zespół Hornera to bezbólowy stan neurologiczny wpływający na oczy psa lub kota. Może pojawić się spontanicznie i powoduje opadanie powieki i zwężenie źrenicy u jednego oka, nie wpływa jednak na wzrok. Stan może ustąpić sam, ale weterynarz musi go zdiagnozować i wyleczyć ewentualną chorobę bazową.
Układ nerwowy autonomiczny kontroluje funkcje nieprowolone: tętno, rozszerzanie źrenicy, mruganie, trawienie. Składa się z dwóch części: układu współczulnego (status quo) i odczulnego ("walcz lub uciekaj"). Gdy łańcuch nerwów łączący oko z układem współczulnym uszkodzi się, przejmuje układ odczulny – to powoduje zespół Hornera. Oprócz opadniętej powiek i zwężonej źrenicy: oko wydaje się zanurzone, trzecia (wewnętrzna) powieka jest uniesiona, ucho i nos po stronie porażonej mają nasiloną rumień.
Diagnoza
Weterynarz musi zdiagnozować zespół Hornera, by wykluczyć paraliż twarzy i ustalić miejsce uszkodzenia nerwów. Uszkodzenie występuje w trzech obszarach: centralnym, przedganglowym i popganglowym – każdy wskazuje na inną przyczynę. Pierwszy rząd: uszkodzenie centralne między mózgiem a rdzeniem. Drugi rząd: przedganglowe między podstawą czaszki a jamą piersiową. Trzeci rząd: popganglowe między podstawą czaszki a okiem. Weterynarz ustala lokalizację, kapnąć krople do oka stymulujące fragmenty nerwu i obserwując reakcję. Lokalizacja uszkodzenia pomaga znaleźć chorobę bazową.
Leczenie
Przy zespole Hornera bez widocznej przyczyny – nie leczy się. Objawy łagodzi krople do oka zapobiegające ropnym zwrodkom rogówki, weterynarz może zalecić krople fenylefryny do rozszerzania źrenicy. Choroby bazowe (niedoczynność tarczycy, nowotwory, guzy) wymagają leczenia lub chirurgii. Pacjenci z drugim rzędem częściej mieli uraz szyi, trzeci rząd może wskazywać na chorobę ucha środkowego – to kieruje leczeniem. Gdy choroba bazowa jest pod kontrolą, zespół Hornera zazwyczaj ustępuje w miesiąc lub dwa.
Wskazówki
Podczas konsultacji poinformuj weterynarza o ewentualnych ostatnich urazach. Psy potrafione przez auto lub zaangażowane w walkę mogły doznać uszkodzeń centralnych lub przedganglowych. Przy urazach klatki piersiowej gojenie może być szybsze (dni/tygodnie). W niektórych przypadkach weterynarz skieruje do oftalmologa weterynaryjnego.