Identyfikacja problemu
Gruczoły przyodbytowe po bokach odbytku zawierają drażniącą ciecz, którą pies wydziela przy odchodowaniu (oznaczanie terytorium) i identyfikuje inne psy. Jeśli zapadną – nieprzyjemny zapach w okolicach, sygnał problemu. Przy pierwszych objawach zapachu – weterynarz do diagnozy.
Dwie małe worki po bokach odbytku (pozycja 4 i 8 na tarczy zegara, PetPlace.com). Pod skórą, w mięśniu sfinktera, automatycznie ściskane przy przejściu kału, wydzielając płyn. Pies może też wydzielić płyn przy strachu/stresie. Badanie: weterynarz musisz dotknąć gruczoły lub wycisnąć płyn.
Zapchanie (impakcja)
Najczęstszy problem: gruczoły napełniają się płynem, który trzeba wycisnąć ręcznie. Objawy: "ślizganie" po podłodze, częste lizanie odbytku. Przyczyny: biegunka (za mało ciśnienia na sfinkter), nadaktywne lub zbyt małe gruczoły. Bez leczenia -> obrzęk, ryzyko infekcji. Leczenie: weterynarz wyciska ręcznie; przy silnym zapchaniu – znieczulenie. Rasy małe bardziej narażone.
Infekcje
Zakażenie bakteryjne -> drażnienie, zaczerwienienie, obrzęk, zapach. Może prowadzić do ropnia lub pęknięcia gruczoły. Pies ma problem z siedzeniem, napiera przy odchodowaniu, gruczoły wydzielają krwistą ciecz. Leczenie: antybiotyki; ropnie – nacięcie i drenaż. Przewlekle zakażone gruczoły – usuwanie chirurgiczne.
Inne stany
Rzadziej: rwice przyodbytowe (perianal fistulas), adenomy, guzki, nowotwory – powodują zapach. Poważniejsze, zazwyczaj chirurgia. Owczarki niemieckie narażone na rwice (otwarte raany przy odbytku, VetInfo). Adenomy przyodbytowe – wzrosty od hormonów, starsze psy. Po usunięciu – biopsja.