Dlaczego schroniska są szczególnie narażone?
Parvowirus to jedna z najczęstszych przyczyn biegunek u szczeniaków, często śmiertelna. Wybuchła na koniec lat 70., w XXI w. powszechna, zwłaszcza w schroniskach. Rasami wrażliwymi: labrador, owczarek niemiecki, pitbull, doberman, rottweiler. Psy < 6 miesięcy najbardziej narażone.
Potrzebne środki
- Środek dezynfekujący (np. bielizna, Trifectant)
- Żel do dezynfekcji rąk
- Szczepionki
Instrukcje krok po kroku
- Regularna dezynfekcja całego schroniska – środek aktywny na parvowirus. Bielizna 1:32 (4 uncje na galon wody) bezpieczna dla psów. Trifectant (nadsiarczan potasu) mniej korozyjny, nie wymaga codziennego przyrządzania. Dezynfekować korytarze, chodniki, miejsca karmienia i klatki.
- Ograniczenie przenoszenia wirusa przez ludzi – wirus na rękach/odzieży. Dystansery do rąk dla personelu i gości, czysta odzież codziennie, nakładki na buty, umywalnie do obuwia.
- Szczepienia przy przyjmowaniu – ASPCA: pierwsze szczepienie 5–6 tydzień, co 2 tygodnie do 14–16 tyg. (u ras wrażliwych do 18 tyg.). Psy dorosłe: dawka szczepionki żywej.
- Obserwacja objawów u każdego psa – smrodliwe/krwawiste biegunki, wymioty, apatia, gorączka, depresja. Wątpliwości – pilna konsultacja weterynaryjna.
- Natychmiastowa izolacja chorych psów – kwarantanna min. 2 tygodnie, bez kontaktu z innymi. Jeśli brak warunków – transport do szpitala. Brak wspólnych misek, poidełek, posłanek. Nie używać mopów (przenoszą infekcję).
- Dobra dieta, odrobaczanie, segregacja wiekowa, redukcja stresu – wysokiej jakości karma, regularne odrobaczanie, oddzielanie szczeniaków od dorosłych i według wysków, cicha noc (wyłączone światła) – wypoczęty pies jest mniej podatny.