Pemfigus to choroba autoimmunologiczna lub schorzenie skóry, która występuje, gdy komórki autoimmunologiczne, czyli białe krwinki, atakują białka tworząc struktury na błonie plazmatycznej komórki, które pozwalają komórkom skórnym na adhezję do siebie. Kiedy białka są atakowane, skóra pęcherzyje i odchodzi, tworząc raany.
Budowa skóry psa
Najbardziej zewnętrzna warstwa skóry psa, zwana naskórkiem, może zostać dotknięta pemfigusem erytematoznym. Naskórek składa się z keratinocytów, czyli komórek rogówkowych, które silnie przylegają do siebie. Białka zwane desmozomami służą do przyklejenia komórek skórnych do siebie. Kiedy białe krwinki psa, czyli antyciała, atakują desmozomy trzymające komórki skórne razem i niszczą je, na skórze powstają pęcherze i wrzody. Ta choroba autoimmunologiczna, spowodowana błędnie działającymi białymi krwinkami atakującymi skórę, nazywana jest pemfigusem. Pemfigus objawia się w różnych formach i może być pemfigusem łuskowatym lub pemfigusem erytematoznym.
Pemfigus erytematozny
Pemfigus erytematozny jest „łagodniejszą”, bardziej zlokalizowaną formą pemfigusa łuskowatego. Typowe objawy pemfigusa łuskowatego u psów to łuszczenie lub okostkowiała skóra oraz bolesne, gnojowe raany wyglądające podobnie do pryszczy. Psy z pemfigusem łuskowatym mają wrzody skóry na głowie i łapach w wczesnej fazie choroby, a małe pęcherze, czasami trudne do wykrycia, pojawiają się na innych obszarach skóry zanim zmiany rozszerzą się. Inne obszary skóry psa, które mogą tworzyć raany, to skóra graniczaca z odbytkiem, narządami płciowymi, oczami, nosem, ustami, pachwinami i podpaziem. Niektóre przypadki pemfigusa łuskowatego dotykają obramowania paznokci na łapach lub ograniczają się do obszaru wokół nosa.
Rasy narażone
Rasy psów, które często chorują na pemfigusa erytematoznego, czyli łagodniejszą formę pemfigusa łuskowatego, to kolie, owczarki niemieckie i owczarki szetlandzkie. Rasy, które mogą rozwijać pemfigusa łuskowatego, atakującego większe obszary ciała, to akity, kolie brodate, chow-chowy, jamniki, dobermany, spitze fińskie i nowofundlandzkie.
Opcje leczenia
Gdy na ciele psa pojawią się raany i weterynarz podejrzewa pemfigusa erytematoznego, wykona biopsię skóry w celu potwierdzenia diagnozy. Jeśli pies choruje na pemfigusa erytematoznego, weterynarz może przepisać kortykosterydy topicalne lub prednizonę, aby zatrzymać powstawanie nowych ran i pomóc w gojeniu skóry. Bardziej poważne przypadki choroby, takie jak pemfigus łuskowaty, wymagają silnych leków immunosupresyjnych, co konieczność ścisłego monitorowania psa, ponieważ na nich łatwo o infekcje.