Pemphigus erythematosus – choroba autoimmunologiczna skóry. 4 typy: foliaceus, vulgaris, erythematosus, vegetans. Erythematosus: 2. najczęstszy, łagodny – wybuchy/łuszczyca wokół głowy. Dziedziczny, częsty u koltrów.
Przyczyna
Autoimmunologia: układ odpornościowy atakuje własne tkaneki. Tu: warstwa rogowa naskórka (stratum corneum) – widoczna warstwa skóry. Dziedziczne – reakcja tylko na głowie: pysk, nos, uszy, oczy.
Objawy
Długie okresy bez objawów. Gdy aktywne: ługąca skóra, raany, pęcherzyki, ługąca na głowie/twarzy. Pęcherzyki pod sierścią – trudne do zobaczenia. Świąd, gorączka, apetyt w dół. Zmiany widoczne, łagodne.
Diagnoza
Biopsja skóry (punch biopsy) pod znieczuleniem miejscowym/ogólnym. Patomorfolog – cechy mikroskopowe. To łagodna forma pemphigus foliaceus, ale objawy podobne do lupusów/nowotworów skórnych.
Leczenie
Leki imunosupresyjne: kortykosteroidy (prednizon) – kontrola wybuchów. Jeśli mało – azatiopryna. Antybiotyki profilaktycznie przy miejscach wybuchów (razem ze steroidami). Skutki: apetyt w dół, alergie, apatia, polymocz.
Profilaktyka i kontrola
Genetyczna – brak prewencji. Objawy ok. 4 r.ż. Kontrola: kortykosteroidy + imunosupresja. Remisja: zgojenie zmian, brak nowych. Czas remisji zmienny, nawroty częste. Nie śmiertelna, nie dotyka tkanek poza skórą.