Pazury wodziane to długie pazury na tylnej stronie nóg (często przednich), wyżej niż inne. Dotykają gruntu tylko przy bieganiu. Czasem źle uformowane – powodują dyskomfort. Decyzja o usunięciu wymaga wagi argumentów.
Wady usunięcia
- Procedura chirurgiczna (prosta, ale bolesna, stres).
- Po zabiegu pies lizje ranę → ryzyko infekcji (kolnierz elżabietiński pomaga).
- Nekompfort dla psa i właściciela.
Zalety usunięcia
- Pazury luźno przyrosnięte do skóry → zapadają w kocyk, klatkę → pękają, bolą, nawracają.
- Pazury nie dotykające gruntu przy bieganiu → nie ścierają się, rosną, ranią psa, infekcje.
- Dwa pazury wodziane na jednej nodze → podobne problemy.
Jak usuwa się
- Weterynarz, prosta chirurgia. Często tylko zdrętwienie miejscowe (bez narkozy) – oszczędność czasu i pieniędzy.
- Często łącznie z kastracją/sterylizacją – pies już zdrętwiony, właściciel przygotowany na opiekę pooperacyjną.
Kiedy usunąć
Tylko przy wskazaniu medycznym! Jeśli pazury zapadają, nie ścierają się, rosną do skóry. Nigdy nie dla kosmetyki ani "bo tak". Weterynarz pomoże podjąć decyzję po badaniu szczeniaka.