Owczarki szetlandzkie (sheltie) wyglądają jak małe kolie. Obie rasy (grupa pasterska AKC) mają więcej wspólnego niż wygląd – obie mogą chorować na dermatomiozytis. Nazywana też chorobą skóry sheltiego / zespołem skóry sheltiego. Oprócz skóry – problemy mięśniowe, trudności z jedzeniem.
Zrozumienie choroby
Pierwsze rozpoznanie 1984 r. (Greenwald, Diamond). Silnie związana z genetyką, mechanizm nie w pełni znany. Możliwy odziedziczony marker na chromosomie (Day, Clinical Immunology...). Nie wszystkie sheltie go mają. Teoria: mutacja uruchamia reakcję immunologiczną przy ekspozycji na czynnik zakaźny. Poza koliami i sheltiami – też u mieszańców. Inne rasy mogą mieć podobne problemy skórne, ale to nie dermatomiozytis.
Objawy
Najbardziej widoczne: skórka skorupowata, czerwona, łuszcząca. Łuszczyca. Zazwyczaj twarz, ale też kościste miejsca (ogon). Objawy skórne w pierwszych 6 mies. życia. Ale nie tylko skóra – sheltie tracą masę mięśni, problemy z przełykiem. Ciężkie przypadki: trudności z jedzeniem.
Opcje leczenia
Łagodne przypadki – leczenie nie zawsze konieczne, objawy mogą minąć same. Leki: prednazolon (steroid) pomaga kontrolować. Wit. E jako przeciwzapalne. Ciężkie przypadki (mięśnie, połknięcie) – eutanazja najbardziej humanitarna.
Zarządzanie chorobą
Klucz: ogranicz czas na słońcu – UV nasila problemy skórne. Ewentualna zmiana diety (przełyk). Ważne: choroba NIE zaraźliwa dla ludzi/psów. Dziedziczna – sterylizacja/kastry chorych shelti zapobiega przekazaniu dalej.