Pies, jak człowiek, może zachorować na cukrzycę (cukrzycę prostej). Gdy trzustka nie produkuje wystarczająco insuliny, bez leczenia prowadzi to do śmierci. Codzienne wstrzykiwania insuliny ratują życie, ale wymagają prawidłowej techniki.
Psy i cukrzyca
Predyspozycja genetyczna lub zapalenie trzustki (niszczy komorki wyspy). Rasy narażone: golden retriever, owczarek niemiecki, miniaturowy schnauzer, keeshond, pudel. Sucki 3x częściej. Wiek: 6–9 lat.
Rola insuliny
Insulina magazynuje energię z jedzenia, wpuszcza glukozę do komórek. Bez niej: hiperglikemia i glikozuria. Objawy: poliuria, polidypia, chudnięcie przy apetycie. Później: apatia, brak apetytu, wymioty, odwodnienie, koma. Ryzyko: zaćma, powiększenie wątroby, infekcje, problemy neurologiczne. Weterynarz przepisuje insulinę 1–2x dziennie po jedzeniu.
Technika wstrzykiwania
Weterynarz uczy na jabłku/pomarańczy. Miejsca: bok, bok brzucha, kark. Przed wstrzyknięciem: nowa strzykawka, insulina w temp. pokojowej, pojemnik na igłę, smaczek. Jeśli pies gryzie – kaganiec lub pomoc druga osoba. Zasun insulinę, chwyć fałd skóry (kciuk i dwa palce) – powstaje trójkąt. Igła pod kątem 45° równolegle do fałdu. Wstrzyknij, puść skórę, wyjmij igłę. Delikatnie pomasażuj miejsce, daj smaczek i pochwal – skojarzenie pozytywne.
Zasady bezpieczeństwa
Insulina w lodówce, po miesiącu wyrzuć. Zimna insulina boli – rozgrzej. Nie trząś flakoni – delikatnie tocz w dłoniach. Jeśli zmieniła kolor lub kryształy – nowa flakonia. Ścisłe dawkowanie, nie pomijaj dawek. Nowa, sterylna strzykawka za każdym razem. Utylizuj igły do kontenerów na ostre przedmioty (oddaj weterynarzowi). Jeśli pies ucieknie z igłą – nie gonić. Poczekaj na kolejny posiłek, nowa strzykawka, nowa insulina.