Czym jest Serratia marcescens?
Gramujemna bakteria z rodziny Enterobacteriaceae. Występuje w wodzie, glebie, roślinach, jelitach. Odkryta 1819 r., dawno uważana za niegroźną. Od lat 60. – patogen oportunistyczny u ludzi i zwierząt domowych. Największe ryzyko: osłabiona odporność. U ludzi – infekcje szpitalne. Pies z podejrzeniem – natychmiast do weterynarza.
Drogą przenoszenia
Rany, katetry, wentylatory. Rany otwarte, miejsca pooperacyjne. Zanieczyszczone roztwory fizjologiczne, dezynfektanty, gąbki operacyjne. Bakteria w przyrodzie – ekspozycja ≠ infekcja. Ryzyko: pies z osłabioną odpornością.
Objawy
Lentyzm, sepsja, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, ZDTM, zapalenie płuc. Potwierdzone przypadki: po ekstrakcji zęba, zapalenie wnętrza serca (aortic endocarditis), zanieczyszczenie dezynfektantów w szpitalach weterynaryjnych. Infekcja wtórna komplikuje leczenie.
Leczenie
Antybiotyki – ale bakteria oporna na wiele. Kluczowe: dobre doboru (antibiogram). Weterynarz: uprawa + celowany antybiotyk. Zdrowie psa często już obciążone – infekcja = poważna komplikacja wymagająca szybkiej reakcji.
Profilaktyka
Właściciel nie kontroluje szpitala weterynaryjnego ani środowiska. Wilgotność sprzyja. Różowa nalot = znak. Rogi prysznica, głowice, fugi – różowy nalot = zanieczyszczenie. Dezynfekcja łazienki. Różowe pierścień w misce na wodę = obecność. Częste mycie miski, zmiana wody.