Subluksacja to częściowe wypadnięcie stawu lub częściowe wypadnięcie kości z gniazda. Jeśli wypadnie całkowicie, nazywa się to luksacją. U psów najczęściej dotyczy kręgosłupa, kolanek, bioder, barków i kości nóg, według „Podręcznika weterynaryjnego dla właścicieli psów”. Przyczyn jest wiele i nie wszystkie są curwalne.
Przyczyny
- Poważne urazy (np. potrącenie przez pojazd), powikłania po operacjach nowotworowych w okolicy stawu, wady wrodzone. Niektóre szczeniaki rodzą się normalne, ale w skokach wzrostu nagle razvijają subluksację, zwłaszcza w stawie skokowym i biodrowych.
Rasy
- Rasy z tendencją do subluksacji stawów (szczególnie wysuwania się trzonka kolanowego): małe rasy – jorki, maltyjski, papillon, jack russell terier, pomeranian, pekińczyk. Rasy narażone na subluksację bioder: duże i ciężkie – owczarek niemiecki, golden retriever, labrador retriever.
Profilaktyka
- Urazy trudno zapobiec, ale ograniczenie biegania i skakania z wysokości pomaga. Szczeniaki ras narażonych na dysplazję bioder nie powinny mieć zbyt dużo ruchu do 2. roku życia. Prawidłowa waga odciąża stawy i zapobiega nasileniu zapalenia stawów. Psy z genetyczną subluksacją nie powinny być hodowane. Listę zdrowych psów hodowlanych można znaleźć w Orthopedic Foundation for Animals.
Leczenie
- Zależy od przyczyny i stopnia zaawansowania. Przy lekkim urazie staw można napchnąć z powrotem. Zazwyczaj potrzebne są zdjęcia RTG i operacja. W skrajnych przypadkach – proteza lub amputacja. Pies potrzebuje rehabilitacji, leków przeciwbólowych i suplementów zapobiegających powikłaniom.
Powikłania
- Im szybciej leczy się subluksację, tym większa szansa na normalne, aktywne życie. Nieleczona subluksacja powoduje ból, kulawę, zgrzyty kończyn i silnie predysponuje do upośledzającego zapalenia stawów.