Zaczyna się niewinnie – pies ma drobną drążnię lub pęknięcie skóry, ale zaczyna lizać to miejsce i nie potrafi przestać. Powstaje duża, ślinąca rana, która nie goi. Stałe lizanie sprawia, że skóra zgrubiała i wykrzywiała, a rana powiększa się. To klasyczne początki granulomy od lizania (acral lick granuloma).
Co to jest granuloma od lizania?
Granuloma od lizania (często nazywana po prostu granulomą lizania) to wzniesienie na skórze nogi psa, surowe i podrażnione przez nadmierne lizanie. Zazwyczaj zaczyna się od drobnego urazu, który sprowadza psa do lizania. Gdy zacznie, staje się zwyczajem kompułsyjnym – jak gryzienie paznokci u ludzi. Granulomy występują zazwyczaj tylko na przednich lub tylnych nogach. Skóra granulomy jest zgrubiała, z bakteriami, gruczołami tłuszczowymi i uszkodzonymi workami włosowymi głęboko w tkance.
Co je powoduje?
Weterynaryjni dermatolodzy uważają, że główną przyczyną jest nuda. Pies się nudzi, więc liza nogę, by zabić czas. Zachowanie staje się nawykiem, uspokajającym, więc robi to coraz częściej. Niektórzy dermatolodzy myślą, że ukryta alergia powoduje świądzenie skóry, które pies próbuje złagodzić lizaniem. Mogą też wynikać z problemów psychicznych – np. nowy członek rodziny, utrata towarzysza, lęk rozdzielności.
Jak je wyleczyć?
Niestety, te samoodrzutne granulomy mogą być niezwykle trudne do wyleczenia. Obsesyjny aspekt utrudnia powstrzymanie psa przed lizaniem rany. Nawet jeśli się uda, pies często wraca do lizania przy pierwszej okazji. Leczenie zaczyna się zazwyczaj od nałożenia ograniczającego opatrunku, by pies nie mógł lizać. Można też użyć kołnierza elizabetyńskiego („talerza satelitarnego”), by powstrzymać lizanie na czas gojenia skóry. Antybiotyki (często 6–8 tygodni lub dłużej) zabijają bakterie i infekcje. Kremy z kortyzonem na miejscowo zmniejszają stan zapalny i świądzenie. Jeśli pies ma alergie, antyhistaminy również mogą zmniejszyć chęć lizania z powodu świądzenia.
Dlaczego nie mogą po prostu przestać lizać?
Same wyleczenie skóry rzadko jest rozwiązaniem długofalowym, zwłaszcza jeśli leży u podstaw problem psychiczny. Zanim sięgnie po leki, zwiększ aktywność psa, zmień jego środowisko i daj mu więcej stymulacji psychicznej. Jeśli to nie pomoże, istnieją leki, które mogą pomóc. Leki przeciwlękowe (np. diazepam, alprazolam) lub antydepresyjne (np. amitryptylina, fluoksetyna) stosowano z różnym sukcesem. W ciężkich przypadkach zaleca się konsultację ze specjalistą od zachowania.
Co dalej?
Granulomy od lizania mogą być niezwykle frustrujące. Współpraca z weterynarzem pomoże znaleźć najlepsze rozwiązanie. Zazwyczaj trzeba spróbować kilku rzeczy, by znaleźć to, co działa. W ciężkich przypadkach konieczna może być operacja usunięcia podrażnionej tkanki. Wtedy trzeba pilnować psa, by nie stworzył nową granulomę na miejscu cięcia. Gdy jedna zagoi, inna może zacząć się od jakiejkolwiek drążni, więc bądź czujny i udaj się do weterynarza przy pierwszych oznakach trwałego lizania.