Oprócz nabytych problemów (drażnienia, urazy, choroby wspólne), weimaranery są skłonne do wrodzonych/zdziedziczonych chorób oczu. Popularność rasy i nieodpowiedzialne hodowle nasilają problem. Cztery główne choroby: dyschiaza, postępujące zwiędnięcie siatkówki (PRA), odwrócenie powieki (entropion), ewierzja trzeciej powieki.
Dyschiaza (Distichiasis)
Dodatkowy rzęsisty rzęd rzęs, często z gruczołu meibomia na brzegu powieki, tiera rogówkę. Często miękkie – bez problemów. Jeśli sztywne: łzawienie, mruganie, stan zapalny, wrzody. Leczenie: usuwanie rzęs operacyjnie lub elektrolizą.
Postępujące zwiędnięcie siatkówki (PRA)
Choroba dziedziczna niszcząca siatkówkę. Etapy: brak widzenia przedmiotów nieruchomych, ślepotą nocną, całkowitą ślepotę. Pojawia się u szczeniaka (kilka tygodni) lub po roku życia. Brak wyleczenia, ale antyoksydanty doustnie mogą zwolnić postęp.
Odwrócenie powieki (Entropion)
Powieki zwracają się do wnętrza, rzęsy tiera rogówkę. Ból, cechy dziedziczone (budowa twarzy, mięśnie powieki). Wrodzone: do 1 roku życia. Nabyte: urazy, infekcje, starość. Objawy: łzawienie, rumień, zakręcenie powieki, gęsty wypływ z oka. Nazywane też „diamentowym okiem”. Leczenie: operacja i/lub leki miejscowe.
Ewierzja trzeciej powieki (Nictitating Membrane Eversion)
Trzecia powieka (haw) – w psach niezauważalna błona w rogu oka. Samowolnie wystaje u weimaranerów, bernardynów, nowfundlandczyków. Zazwyczaj bez bólu, czasem stan zapalny rogówki/przeczewki. Leczenie: usunięcie zmienionej tkanki operacyjnie.