Kastracja samców psów to powszechna praktyka. Poza korzyścią kontroli populacji bezdomnych zwierząt, uważa się, że kastracja ogólnie korzystnie wpływa na zwierzę. Może hamować agresję i praktycznie eliminuje ryzyko raka jądra, jeśli wykonana przed 6. miesiącem życia. Ale kastracja nie jest dla każdego psa. Mimo korzyści, istnieją ryzyka.
Ryzyka chirurgiczne
Jak każda operacja, kastracja niesie ryzyko powikłań i niepożądanych reakcji na znieczulenie, a także infekcji popoperacyjnych. Występują rzadko, ale są możliwe.
Rak kości
Hormon testosteron pomaga w rozwoju mięśni i kości w pierwszym roku życia samca. Kastracja przed 1. rokiem życia może naruszyć integralność rozwoju kości. Niektóre długoterminowe badania wykazały, że samce skastrowane przed 1. rokiem życia mają o 25% większe ryzyko rozwoju osteosarkomy.
Ryzyko osteosarkomy u skastrowanych samców ogólnie rośnie z wielkością i rasą psa. Mieszancy rase są mniej narażone.
Rak dróg moczowych
Choć rzadkie, rozwój raka dróg moczowych jest o ok. 50% wyższy u skastrowanych samców w porównaniu do nieskastrowanych. Zazwyczaj objawia się guzami uretry lub pęcherza.
Rasy takie jak beagle i szkocki terjer mają wyższe ryzyko raków dróg moczowych, co może być czynnikiem decydującym o kastracji tych ras. Rak drogi moczowej stanowi mniej niż 1% wszystkich raków u psów.
Niedoczynność tarczycy
Niedoczynność tarczycy występuje trzykrotnie częściej u skastrowanych samców niż u nieskastrowanych. To niezdolność organizmu do produkcji wystarczającej ilości hormonu tarczycy do prawidłowego metabolizmu. Objawy to zazwyczaj zmęczenie, przytyranie i wypadanie włosów.