Niektóre rasy psów, np. boksersy, duńskie dogi, dobermany, mają elektrowną, kosmetyczną operację usuwania części chrzęstki uszu. Nazywa się to przycinaniem uszu (ear cropping) – cięcie tkanki, by uszy były mniejsze i stały pionowo. Istnieją sprawy etyczne i zdrowotne do rozważenia. Każdy rozważający tę procedurę powinien znać potencjalne problemy.
Infekcja
Operacja tworzy otwartą ranę wzdłuż usza, narażoną na infekcje. Ponieważ większość przycięć robi się w wieku 6–12 tygodni, szczeniak ma niedojrzały układ odpornościowy, co zwiększa ryzyko problemów.
Ból
Usunięcie części ucha to bolesna procedura. Niektórzy hodowcy zapewniają, że szczeniaki nie czują bólu, ale brak danych naukowych to potwierdzających. American Veterinary Medical Association odradza tę procedurę z przyczyn kosmetycznych, m.in. z powodu zbędnego bólu szczeniaka. Ból operacji nasila się lub przynajmniej przedłuża się przez bandaż, który trzeba nosić do kilku miesięcy po operacji.
Opieka pooperacyjna
Domowa opieka kluczowa w gojeniu i "treningu" uszu. Słaba chrzęstka uszu musi zatwardzieć, by dać postawę pionową. Proces treningu może trwać do 2 miesięcy, w których trzeba: zmieniać opatrunki co kilka dni, masażować tkankę uszna, kontrolować brak infekcji, trzymać opatrunki suche i czyste, pilnować, by szczeniak nie drapał uszu.
Niepowodzenie postawienia uszu
Nawet po wszystkich nakładach uszy mogą nie stać. Jeśli blizna zgoi się źle, albo za dużo/mało wilgoci, uszy mogą zgoić się nieprawidłowo i nie dać pożądanego wyglądu.
Kwestie etyczne
AVMA odradza tę operację z przyczyn kosmetycznych. Brak udowodnionych korzyści zdrowotnych lub dobrostanu, a operacja wymaga znieczulenia młodych szczeniaków bez potrzeby. Przycinanie uszów z przyczyn kosmetycznych jest krytykowane przez działaczy praw zwierząt. American Kennel Club wciąż popiera dokucie ogonów, ale wiele krajów europejskich zakazało lub silnie ograniczyło praktykę.