Po 6. tygodniu życia, gdy szczeniak przestaje ssac matkę, staje się podatny na choroby: nosówkę, zapalenie wątroby, paragrypę, parvowirozę. Wizyta u weterynarza bywa droga i stresująca, dlatego dostępne są gotowe zestawy szczepionek do samodzielnego stosowania. Uwaga: W Polsce szczepienie przeciw wściekliznie musi wykonać weterynarz – jest to wymóg prawny. Inne szczepienia można wykonywać samodzielnie, ale wymaga to wiedzy i aseptyzmu.
Potrzebne akcesoria
- Szczepionka (właściwa, nieprzeterminowana, przechowywana wg zalecenia producenta – zazwyczaj w lodówce)
- Strzykawka z igłą
- Spirytus salicylowy / octanowy (do dezynfekcji)
- Wacik kosmetyczny
Instrukcja krok po kroku
- Miejsce wstrzyknięcia. Najczęściej: skóra na tylnej stronie szyi, między łopatkami (podskórnie) LUB mięsień uda (węglowo-mięśniowo). Wybierz metodę, przygotuj stabilne miejsce dla szczeniaka.
- Przygotowanie strzykawki. Nałóż igłę, wciągnij płyn z ampułki. Jeśli szczepionka liofilizowana (proszek) – wstrzyknij rozpuszczalnik, wstrząśnij 15 sekund. Niektóre zestawy wymagają kilku dawek.
- Usunięcie powietrza. Wypchnij odrobinę płynu, by usunąć pęcherzyki powietrza. Utrzymaj szczeniaka na stabilnym stole. Odznajdź miejsce wstrzyknięcia (środek szyi między łopatkami), dezynfektuj wacikiem ze spirytusem.
- Wstrzyknięcie (podskórnie). Zwiń skórę kciukiem i wskazującym. Igłą przejedź pod uniesioną skórę. Wstrzyknij płyn, obserwując strzykawkę – jeśli pojawi się krew, means w trafiłeś do żyły – wyjmij strzykawkę, masażuj chwilę.
- Obserwacja 24 h. Reakcje alergiczne: gorączka, brak apetytu, obrzęki, rumień, wymioty, biegunka. Lekka senność = norma. Wskazane objawy = natychmiast do weterynarza.
Krytyczne uwagi:
- Aseptyzma jest kluczowa – zarażenie to groźna infekcja.
- Złe dawkowanie lub błędna metoda = nieskuteczne szczepienie lub uraz.
- Ewidencja szczepień (księżka zdrowia) musi zostać wypełniona.
- Regularne odrobaczanie przed szczepieniem jest zalecane.