Choroby neurologiczne u psów – najczęstsze jednostki chorobowe

Choroby zwyrodnieniowe i padaczka

Zwyrodnienie rdzenia kręgowego (Degenerative Myelopathy)

Postępująca choroba tylnych kończyn – najpierw słabość, potem paraliż i niekontrola moczu/kału. Typowa dla dużych ras (niemiecki owczarek, boksers). Diagnoza: mielogram (barwnik w rdzeniu). Leczenie: leki, suplementy witaminowe, redukcja stresu, fizjoterapia – zwalnia postęp, nie wylecza.

Padaczka

Może dotknąć psa każdej rasy i wieku. Główna objaw: nawracające napady. Od chwilowej „odciętości” po wielkie napady tôniczno-kloniczne (sztywność, padanie, drgawki 1–2 min). Nieuleczalna, ale kontrolowana lekami (fenobarbital, diazepam, bromek potasu, nowsze: lewetirazetam, zonisamid). Wymaga dziennika napadów i regularnych kontroli poziomu leku we krwi.

Granulomatozne zapalenie mózgu i rdzenia (GME)

Stan zapalny układu nerwowego. Najczęściej małe rasy, wiek średni. Objawy: napady, chodzenie w kółko, ślepotę, depresję, paraliż twarzy, gorączkę. Diagnoza: badanie płynu rdzeniowo-mózgowego, uprawy bakteriologiczne/wirusologiczne. Leczenie: kortykosteroidy, leki przeciwdrgawkowe, odpoczynek, chemioterapia (w trudnych przypadkach).

Demencja psia (Canine Cognitive Dysfunction)

Choroba starzenia się mózgu – dezorientacja, zmiany snu, apatia, zapominanie nauczonych komend. Wczesne wykrycie pozwala na leczenie selegiliny (Anipryl) – ten sam lek co w Alzheimerze u ludzi. Suplementy: omega-3, antyoksydanty, dieta bogata w DHA.

Kiedy podejrzewać chorobę neurologiczną?

  • Nagłe zmiany zachowania, chodzenie, widzenia.
  • Napady, drgania, paraliże.
  • Problemy z równowagą, upadki.

Szybka diagnoza (MRI, KT, badanie płynu) daje szansę na lepsze zarządzanie chorobą.