Szaleństwo to wirusowa choroba ssaków, która jest śmiertelna, jeśli nie wyleczona. Może zostać przeniesiona przez ugryzienie zainfekowanego zwierzęcia. Zgodnie z Centrami do Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC), większość przypadków zgłaszanych rocznie występuje u dzikich zwierząt, takich jak szopki, skunksy, nietoperze i lisy. Wirus szaleństwa szybko atakuje układ nerwowy, powodując śmierć zwierzęcia. Prosta szczepionka może chronić twojego szczeniaka i powstrzymać go przed przekazaniem wirusa innemu człowiekowi.
Szczepienie na szaleństwo
Najlepszym sposobem na zapobieganie szaleństwu u szczeniaka jest szczepienie, zazwyczaj podawane w wieku 12–16 tygodni. Szczepienie przypominające podaje się w wieku roku. W wieku dwóch lat pies może otrzymać szczepionkę trójletnią, która okazała się bardzo skuteczna. To jest też znacznie wygodniejsze dla właściciela. Po szczepieniu weterynarz wydaje opasankę z numerem do psa, certyfikującą, że pies otrzymał szczepionkę. Wszystkie stany wymagają szczepień na szaleństwo dla psów, ale do połowy wszystkich psów nie jest zaszczepionych. Większość hoteli dla psów i saloonów pielęgnacyjnych nie przyjmie psów bez aktualnego dowodu szczepienia.
Faza pierwsza – faza prodromalna
Szczeniak ugryziony przez zwierzę z aktywnym szaleństwem może przejść przez jedną lub wszystkie z kilku faz. Średni czas inkubacji u psów to 3–8 tygodni, ale może trwać aż do 6 miesięcy. Pierwsza faza, prodromalna, zazwyczaj trwa 2–3 dni. Pies może wydawać się nerwowy lub niespokojny, z agresywnymi psami często wydającymi się przyjaznymi i łagodnymi. Przyjazne psy mogą stać się nieśmiałe lub drażliwe. Większość psów będzie nieustannie lizać miejsce ugryzienia.
Faza druga – faza gniewu
Faza gniewu normalnie trwa 1–7 dni. W tym czasie szczeniak może stać się drażliwy i niespokojny i zacząć wędrować. Jeśli zamknięty w klatce lub ogrodzeniu, szczeniak może zacząć gryźć lub atakować swoją klatkę. Zwierzę może stać się zdezorientowane i mieć padaczki.
Faza trzecia – faza porażenia
Ta faza może wystąpić w dowolnym momencie po fazie prodromalnej lub gniewu. Zazwyczaj pojawia się 2–4 dni po pierwszych objawach. Dotknięte nerwy w głowie i gardle powodują, że pies ślini, w wyniku niemożności połykania. Gdy porażenie rozprzestrzenia się na przeponę, oddychanie może stać się głębokie i zagięte. Szczeniak osłabnie, rozwija niewydolność oddechową i umiera.
Diagnoza i leczenie
Jedyną obecną pewną metodą diagnozy szaleństwa jest autopsja tkanki mózgowej. Gdy pies zaczyna wykazować znaki choroby, leczenie szczepionką na szaleństwo może zostać podjęte; jednak jest to wyjątkowo rzadkie, by pies przeżył infekcję.
Profilaktyka
Najlepszym sposobem na zapobieganie szaleństwu u szczeniaka jest przestrzeganie harmonogramu szczepień sugerowanego przez weterynarza. Jeśli szczeniak żyje na zewnątrz, trzymaj go w ogrodzonym terenie, by zminimalizować możliwość spotkania z zainfekowanym zwierzęciem. Obserwuj jakiekolwiek zmiany behawioralne i powiadom weterynarza natychmiast, jeśli coś nie wydaje się dobre.