Mięśnie żuwacze dają psu możliwość żucia i gryzienia. Kontrolują otwieranie i zamykanie pyska. Składają się na mięśnie szczękowe i skroniowe. Często podlegają stanowi zapalnemu i infekcji, gdy zaatakowane przez układ odpornościowy – pies nie może zamknąć pyska, dolna szczęka wiesza się luźno. Stan nazywa się miakowatością mięśni żuwaczych.
Występowanie
Występuje u psów ok. 3 lat. Rasowe predyspozycje: owczarek niemiecki, doberman, kawaler kinga Karola, labrador, golden retriever (Mar Vista Animal Medical Center). Bez zależności od płci.
Objawy
Mięśnie w okolicy skroni zapadają, oczy wywałowają. Z postępowaniem stan zapalny rośnie – węzły chłonne powiększone, gorączka, brak apetytu, apatia. W zaawansowaniu: sztywność mięśni, trudności z zamykaniem pyska i żuciem.
Diagnoza
Test antyciał 2M (odkryty przez dr G. Diane Shelton, UC San Diego). Nigda fałszywie dodatni – wysoka dokładność.
Leczenie
Wysokie dawki prednizonu i deksametazonu – supresja układu odpornościowego, by przestał atakować mięśnie. Lek chemioterapeutyczny azatiopryna też tłumi odpowiedź immunologiczną, wymaga ścisłego monitorowania.
Przewidywania długoterminowe
Wczesne wychwycenie – dobra prognoza. Leczenie musi być ciągłe, bo po odstawieniu leków nawroty częste (Michigan Veterinary Specialist). Długotrwały stan daje blizny mięśni – trudne/niemożliwe do leczenia. Pies może potrzebować diety płynnej. Zabawki do gryzienia luźnią szczękę.