Zaparcie u psów objawia się wydalaniem małych, twardych kałów lub ich całkowitym brakiem. Przyczyn może być wiele – od niedoboru błonnika w diecie, po guz blokujący układ pokarmowy. Zawsze należy udać się z psem do weterynarza w celu postawienia prawidłowej diagnozy. W przypadkach łagodnego zaparcia można jednak zastosować ludzki lek dostępny bez recepty – mleko magnezowe (hydroksyd magnezu).
Dawkowanie
Przed podaniem leku należy zmierzyć wagę psa. Zaleca się dawkę 2–5 ml na każdy funt masy ciała (ok. 0,45 kg), co odpowiada ½–1 łyżeczce całkowicie. Jedna łyżeczka to ok. 5 ml. Zawsze należy zacząć od dolnej granicy dawkowania, by sprawdzić skuteczność. W razie wątpliwości koniecznie skonsultuj się z weterynarzem.
Ostrzeżenia
Mleko magnezowe stosuje się też jako środek na nadkwasność – wtedy dawka nie zależy od wagi i wynosi 5–30 ml na psa (nie na funt). Zbyt duże dawki, zwłaszcza u małych psów, mogą spowodować skutki uboczne: pogorszenie zaparcia, nagły biegunkę, zaburzenia koordynacji lub utratę apetytu. Jeśli wystąpią te objawy, natychmiast skontaktuj się z weterynarzem.
Alternatywy
Jeśli brakuje mleka magnezowego, „Poradnik weterynaryjny dla właścicieli psów” polewa olej mineralny jako środek przeczyszczający. Dawka: 5 ml (1 łyżeczka) na 20 funtów masy psa, najlepiej wymieszany z pokarmem. Innym środkiem jest łuskina psyllium (znana jako Metamucil) – 1 łyżeczka na 10–20 funtów masy ciała, wymieszana z jednym z posiłków.
Interakcje z lekami
Mleko magnezowe może utrudniać wchłanianie wielu leków. Nie wolno go podawać psom przyjmującym antybiotyki (np. tetracyklinę), aspirynę, kortykosteroidy (np. hydrokortyzon), enzymy trzustkowe ani leki na arytmię (np. chinidynę). Naruszenie gospodarki elektrolitowej jest nieistotne u zdrowych psów nieprzyjmujących innych leków.
Sposób podawania
Pierwszą dawkę podaje się raz na 24 godziny. Jeśli nie ma poprawy, ale też nie ma pogorszenia, po konsultacji z weterynarzem można podawać co 12 godzin. Tabletki żuwane są trudne do dawkowania – lepiej używać formy płynnej. Do podawania najlepiej nadaje się strzykawka lub pipeta do polewania (tzw. „trutka do indyka”), co minimalizuje rozlanie. Niektórzy psy chętnie polizują lek, ale nie należy na tym polegać.