Dysplazja bioder to anormalne budowanie stawu biodrowego. Występuje u wielu ssaków, ale jest bardzo częsta u psów. Wedle Instytutu Baker Zdrowia Zwierząt, dysplazja występuje u ponad 50% psów dużych ras. Wada nie wykrywalna przy urodzeniu, ale zazwyczaj rozpoznawalna w pierwszym roku życie przez RTG.
Objawy
Objawy widoczne od 4 miesiąca życia. Pies może wydawać się niestabilny, przenosić więcej wagi na przednie nogi, tyłne nogi ruchome razem w skoku. Stan pogarsza się: ból i sztywność stawów biodrowych, bo dysplazja powoduje stan zapalny stawów. Ważne: dysplazja nieodwracalna, ale dyskomfort zarządzalny. Wedle Fundacji Ortopedycznej dla Zwierząt, do 76% psów z ciężką dysplazją żyje życiem pełnym wartości przy zarządzaniu.
Leczenie stylem życia
Cel: zmiana codziennych czynności by zapobiec stanowi zapalnemu i drażnieniu stawów. Klucz: waga psa. Nadwaga = większe obciążenie stawów. Ważna zmiana: ruch. Wszystkie aktywności w kontrolowany sposób – max pożądana aktywność, min. drażnienie stawu. Pies w cieplem otoczeniu. Przy bólu: podgrzewacz.
Leczenie farmakologiczne
Dwa główne leki: 1) Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwbólowe – hamują odpowiedź zapalną, dawkowane godzinę przed wysiłkiem lub przy bólu. 2) Leki modyfikujące przebieg choroby zwyrodnieniowej – wstrzykiwane do stawu, żyły, mięśnia lub doustne. Doustne: do miesiąca do poziomu terapeutycznego. Wstrzykiwania: szybsze.
Leczenie chirurgiczne
Jeśli dysplazja wykryta wcześnie (psy <10 miesięcy, przed zwyrodnieniem) – tripelna osteotomia miednicy. Sukces dobre, rekonwalescencja ok. 6 tygodni.
Psy >10 miesięcy lub z zaawansowanym zwyrodnieniem – proteza całkowita biodra. Rekonwalescencja 4-6 tygodni, wysoki sukces, ale drogie. Tańsza opcja: ekscyzja główki i szyjki udowej – usunięcie i zastąpienie fałszywym stawem. Mniej stabilny, mniejszy zakres ruchu.
Historia
Dysplazja bioder u psów odkryta 1937 r. Początkowo uważana za rzadką, dziś najczęstsza choroba ortopedyczna psów.