Choroby stercza dotyczą ok. 80% niekasztrowanych psów po 8 roku życia. Najczęstsze jest zapalenie stercza (prostatitis). U psa stercz leży prosto pod odbytnicą, dlatego objawy nasilają się przy oddawaniu stolca – psu boli, unika wykonywania potrzeb. Może pojawić się gorączka, apatia, utrata apetytu, zmętniona mocz.
Postać ostre i przewlekłe
Zapalenie może być ostre (gwałtowne, wymaga pilnej interwencji) lub przewlekłe (wymaga długotrwałej terapii). Często nawraca – ostre może przejść w przewlekłe.
Antybiotyki – terapia pierwszego rzutu
Nie wszystkie antybiotyki przenikają do tkanek stercza. Najskuteczniejsze: erythromycyna, klinkamycyna, chloramfenikol, sulfonamidy. Przy postaci przewlekłej weterynarz ma czas na hodowle i dobor optymalnego leku. W ostrym stanie przepisuje jeden z powyższych, czekając na wyniki – potem może zmienić lek. Terapia ostrego stanu: 4 tygodnie; przewlekłego: min. 6 tygodni, czasem dożywotnio (mniejsza dawka). Po ukończeniu konieczna kontrolna hodowla.
Płyny dożylne
W ciężkich stanach lub opóźnionym leczeniu psa hospitalizuje się i podaje płyny dożylnie – przeciwdziałają sepsie, szokowi, utrzymują ciśnienie i nawadniają.
Leki przeciwbólowe
Zapalenie stercza boli, zwłaszcza w fazie ostrej. Weterynarz zazwyczaj podaje lek przeciwbólowy. W stanach przewlekłych psa może nie potrzebować silnych leków – przyzwyczaja się do obrzęku. Często zaleca się NLPZ (np. aspirynę) by hamować obrzęk, ale ostrożnie ze względu na ryzyko uszkodzenia nerek i wątroby.
Kastracja
W stanach przewlekłych kastracja może pomóc. Choroby stercza rzadsze u psów kasztrowanych – kastracja obniża testosteron, który powoduje puchnięcie stercza. Zalecana przy przewlekłych stanach, skuteczna też w ostrych by zapobiec nawrotom.