Parwowirus może zaatakować szczeniaka już w 6. tyg. życia. Szczepienia: 6, 10 i 14 tyg. – wszystkie trzy niezbędne, bo 1–2 dawki nie chronią. Wirus przechodzi przez płacenta od zainfekowanej matki. Gdy objawy są w pełni rozwinęte – nie ma leczenia, ale wczesna interwencja daje szansę.
Wczesne objawy
Pojawiają się 48h po kontakcie. Gorączka, brak apetytu. Niewydojone szczeniaki nie płaczą o jedzenie, leżą obok miotu. Jeśli matka nie była szczepiona, prognoza zła. Jeśli jeden ma parwo – ryzyko dla całego miotu. Wirus może wygubić cały miot.
Objawy średnie
Apatią od bólu i głodu. Pies nie reaguje na gładzenie. Ból brzucha: zakręcanie oczami, zamykanie ich, jęczenie przy dotyku. Natychmiast oddziel od miotu i matki, zadzwoń do weterynarza – może zalecić płyny i antybiotyki przed wynikami testu.
Objawy zaawansowane
Wymioty i biegunka (wirus atakuje jelita). Stół żółty, krwisty, fałdzący. Wirus rozprzestrzenia się na szpik kostny, węzły chłonne, serce. Izołuj chorego szczeniaka – wirus przeżywa w środowisku do 5 miesięcy (buty, podłogi, łóżka, dziedziniec).
Objawy końcowe
Odwodnienie mimo podawania płynów. Bez hospitalizacji i intensywnej terapii – szok i śmierć. Większość szczeniaków z pełnym obrazem nie przeżyje bez natychmiastowej pomocy.