Zespół Hornera (częściej: zespół Hornera) to grupa objawów od urazu neurologicznego. Dotyk mięśni twarzy – tracą kontakt z nerwami twarzy. Nie zagraża życiu ani nie jest niebezpieczny, choć wygląda alarmująco.
Objawy
Najbardziej widoczne: ściskowe źrenice, opadające powieki. Oczy mogą wydawać się zatopione. Rozszerzone naczynia krwionośne twarzy -> różowe zabarwienie i ciepło po stronie dotkniętej (trudne do wykrycia u małych psów).
Główna przyczyna
Uraz układu nerwowego współczulnego (odpowiedzialny za „walcz lub uciekaj”). Steruje poceniem, rozszerzaniem źrenic. Uszkodzenie -> zwężenie źrenic. Dwa odcinki nerwowe: pierwszy – dłuższy, kręgosłup -> baza mózgu. Drugi – krótszy, baza mózgu -> oko.
Znalezienie prawdziwego problemu
Zespół Hornera = wskaźnik uszkodzenia nerwów wymagającego leczenia. Przyczyny: proste (infekcje ucha) do poważnych (nowotwór neurologiczny). Uraz fizyczny: kłócia, gwałtowny ciągnięcie smyczy. Uszkodzenie pierwszego odcinka uznaje się za groźniejsze. Weterynarz: pełne badanie fizjologiczne. Często nie da się ustalić przyczyny – przypadki idiopatyczne.
Leczenie
Zespół Hornera nie wymaga leczenia. Nie boli, nie zakłóca widzenia. Krople do oczu łagodzą objawy widoczne, ale tracą skuteczność w czasie. Lżejsze przyczyny same przechodzą w kilka tygodni – ok. 50% przypadków. Czas jedyna kuracja. Jeśli przyczyna poważna (rak) – odpowiednie leczenie do operacji.
Rasy najczęściej dotknięte
Złote retrievery – 80% psów z zespołem Hornera to złote retrievery w średnim/późnym wieku. Przyczyna nieznana. Następnie: koker spaniel – skłonność do infekcji uszu.