Ropień (mange) to choroba skórna od pasożytniczych ropieńców. Boli, nieleczony = tragiczne skutki. Słaba odporność i genetyka sprzyjają. Pasożyty żyją poza gospodarzem – pies może zarazić się bez kontaktu z chorym psem.
Przyczyny
Trzy typy ropieńców: Cheyletiella, Demodex, Sarcoptes. Każdy typ ropnia = inny gatunek. Wrażliwi: szczenięta, starzy psi, złe warunki, stres, genetyka (jeśli matka miała ropień – szczenię bardziej narażone).
Świąd
Pierwszy objaw. Pasożyty wiercą w skórę → intensywny świąd. Pies drapie, gryzie się. Nadmierne drapanie = podejrzenie ropnia. Ropień pchły (Sarcoptes) – szczególnie uciążliwy. Psi drapią do wyczerpania, odwodnienia, ran.
Wypadanie sierści
Stałe drapanie = mechaniczne odrywanie sierści. Pasożyty w pęcherzykach włosowych = dodatkowa utrata. Pies może zostać prawie łysy. Sierść może nie odrastać.
Rany i pęcherzyki
Odchody pasożytów = infekcje, gnoiowe worki pod skórą, duże rany, sepsis → śmierć. Rany też od pazurów/zębów (drapanie/gryzienie).
Zapach
Postępujący ropień = zły zapach (odchody pasożytów + infekcje skórne). Opis: muszkatoowy, jak stary ser.
Leczenie
Krok 1: ulga objawom + zabijanie pasożytów.
Dermasil – kąpiel siarkowo-wapienna.
Selamektyna – preparat miejscowy (ropień czerwony).
Iwermektyna – zastrzyk co 3–4 tyg. (na receptę).
Melmikocyna – dla psów wrażliwych na iwermektynę.
Klucz: pełny przepisany kurs do wyeliminowania wszystkich pasożytów.