Choroba robaka serca (dirofilarioza) to groźna pasożytnica zarządzająca setkami tysięcy psów rocznie. Szczeniaki również są narażone, jeśli żyją w rejonach występujących komarów przenoszących larwy pasożyta.
Najczęstsze nieporozumienia
Szczeniaki nie mogą zaraż się robakami serca od matki – ani przed, ani po urodzeniu. Zarażenie następuje wyłącznie przez użąlenie komara noszącego larwy. Matki mogą przekazywać szczeniakom pasożyty jelitowe, ale robaki serca żyją w przedsionku serca i głównych naczyniach płucnych, a nie w jelitach.
Cykl życiowy robaka serca
Dorosłe robaki się parami i produkują tysiące mikrofilariów (larw) we krwi psa. Mikrofilarie nie dojrzewają w psie – muszą zostać wchłonięte przez komara, w którym przez 2–3 tygodnie przekształcają się w larwy zaraźliwe. Przy kolejnym użąleniu larwy trafiają do nowego psa. Migracja do serca trwa ok. 3 miesiące, dojrzewanie kolejne 3 miesiące.
Profilaktyka
Badanie na robaki serca u szczeniaka przed 6. miesiącem życia może dać fałszywie negatywny wynik – pasożyt wykrywalny jest dopiero 6–7 miesięcy po zarażeniu. W rejonach z całorocznym ryzykiem profilaktykę rozpoczyna się od 8. tygodnia życia. W strefach sezonowych lekarz może zalecić start wiosną. Konieczne jest badanie krwi przed podaniem leku profilaktycznego u psa starszego niż 6 miesięcy – dawkowanie zainfekowanego psa może być śmiertelne.
Rozpowszechnienie geograficzne
Robaki serca wykryto we wszystkich stanach USA. Największe zagrożenie: Wybrzeże Meksyku, Wybrzeże Atlantyckie, dolina Missisippi. Problem dotyczy całego świata – Twój weterynarz pomoże ocenić ryzyko w Twoim regionie. Często zaleca się całoroczną profilaktykę nawet w strefach sezonowych.
Objawy i skutki
Choroba trudno wykryć wczesnie. Pierwsze objawy: kaszel, szybkie męczenie się przy wysiłku. Nieleczona dirofilarioza prowadzi do niewydolności prawej komory serca, zakrzepicy, niewydolności wątroby i nerek – a ostatecznie do śmierci.
Leczenie
Zarażonego psa można wyleczyć, ale terapia wymaga hospitalizacji, niesie ryzyko i długą rekonwalescencję. Szczegóły u weterynarza.